هادي المضلين ( فارسى ) — الصفحة ١٣٥

فصل اوّل در نبوّت و ولايت محمّد و آل محمّد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم

اسخاى ناس بود به مكاشفهء آيهء وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً و مظهر آيهء لا تُبْطِلُوا صَدَقاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَ الْأَذى بود به موافقت آيهء إِنَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزاءً وَ لا شُكُوراً .

خائف‌ترين خلق بود از خالق به توضيح آيهء إِنَّا نَخافُ مِنْ رَبِّنا يَوْماً عَبُوساً قَمْطَرِيراً .

و ايمن از سخط و عذاب الهى بود به شهادت فَوَقاهُمُ اللَّهُ شَرَّ ذلِكَ الْيَوْمِ وَ لَقَّاهُمْ نَضْرَةً وَ سُرُوراً .

و صبورترين خلق بود در وارداتى كه از امّت به آن‌جناب رسيد ، به تصديق آيهء وَ جَزاهُمْ بِما صَبَرُوا جَنَّةً وَ حَرِيراً .

و وفاكنندهء نذر و عهد بود به تصريح آيهء يُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَ يَخافُونَ يَوْماً كانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيراً .

و محبّت آن سرور ، سبب نجات از قهر و سخط حضرت داور است ، به تأييد حديث : « حبّ علىّ حسنة لا يضرّ معها سيّئة و بغض علىّ سيّئة لا ينفع معها حسنة . » [ 86 ]

دوست مىداشت آن حضرت خدا و رسول را ، و دوست مىداشتند آن حضرت را خدا و رسول به مفاد حديث نبوى كه در غزوهء خيبر فرمود : « لأعطينّ الراية غدا رجلا يحبّ اللّه و رسوله و يحبّه اللّه و رسوله » [ 87 ] اين بفرمود و رايت را به علىّ بن ابى طالب سپرد .

بدان‌كه چهار چيز در اسلام ضرورت داشت و تعهّد هر چهار به عهدهء محمّد و آل محمّد بود و ايشان به احسن وجه و ابلغ نهجى از تعهّد هر چهار برآمدند و