هادي المضلين ( فارسى ) — الصفحة ١٢٢

فصل اوّل در نبوّت و ولايت محمّد و آل محمّد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم

[ در ] بسيط الحقيقة و محيط بودن محمّد و آل محمّد بر ما سوى اللّه چه دهشت و اضطراب خواهد بود ، در صورتىكه كلّ مخلوق علوى و سفلى كه از طبيعت و صورت عناصر خلق شده‌اند ، هريك از عناصر اربعه بسيط الحقيقة كلّ الأشياء مىشود ، در حالتىكه احاطه در جهنّم روا باشد ، چنانچه فرموده است : وَ إِنَّ جَهَنَّمَ لَمُحِيطَةٌ بِالْكافِرِينَ محمّد و آل محمّد كه طينت آنها عقل و ملكوت سماوات و ارض است ، چگونه در ما سوى اللّه بسيط الحقيقة كلّ الأشياء و محيط نخواهند بود با وصف اينكه ايشان را « قسيم النار و الجنّة » مىدانيم .

و همچنين نسبت دعاى سحر را به آل محمّد - عليهم السّلام - دادن مطلقا جاى تأمّل نيست . زيرا كه در حقّ خداى تعالى و شناختن او فرموده‌اند : « أوّل الدين معرفته و كمال معرفته نفى الصفات عنه » هرگاه كمال معرفت نفى صفات از اوست ، در معنى « بسم اللّه الرحمن الرحيم » اگر رحمن و رحيم صفت اللّه است ، جاى تأمّل خواهد بود . زيرا كه اثبات صفات مىشود و لكن وقتىكه ائمّهء اطهار را اسم اللّه دانسته ، رحمن و رحيم را صفت آنها بدانيم ، از اين بحث و حيرت آسايش حاصل خواهد شد ، چنانچه شاه ولايت پناه در معنى « بسم اللّه » فرمودند :

« أنا نقطة تحت الباء » يعنى اسم اللّه من هستم ، وَ لِلَّهِ الْأَسْماءُ الْحُسْنى فَادْعُوهُ بِها ما اهل البيت هستيم كه خداى تعالى [ را ] با ما بايد خواند تا اجابت دعوت فرموده ، انوار عظمت و اجلال در قلب شما ظاهر و روشن گردد .

بخصوصه از آيهء مباركه وَ لِلَّهِ الْأَسْماءُ الْحُسْنى فَادْعُوهُ بِها وَ ذَرُوا الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي أَسْمائِهِ سَيُجْزَوْنَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ به وضوح رسيده است كه « اسماء اللّه » ائمّهء اطهارند و مجموع صفات به آنها راجع است . معاندين در ولايت آنها