هادي المضلين ( فارسى ) — الصفحة ٩٥
فصل اوّل در نبوّت و ولايت محمّد و آل محمّد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم
من السماء إلى الأرض و عترتى أهل بيتى لن يفترقا حتّى يردا علىّ الحوض و انظروا كيف تخلفونى فى عترتى » [ 52 ] و همچنين آيهء مباركهء : سَنُرِيهِمْ آياتِنا فِي الْآفاقِ وَ فِي أَنْفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ اشاره به همين مطلب است .
ترجمهء ظاهر اين آيه اين است كه زود خواهد بود بنماييم به آنها آيات خودمان را در آفاق و در انفس خلايق تا اينكه واضح و آشكار بشود به آنها كه اوست حقّ .
شكّى نيست كه محمّد و آل محمّد آية اللّه هستند ، و ايشان در آفاق و در انفس مرئى و ملحوظ شدهاند و خواهند شد ؛ و رؤيت آنها در آفاق همان است كه ظاهر شدند و خلايق آنها را به صورت ظاهر ديدند و باز در رجعت به اين جهان ، اهل آن زمان ايشان را خواهند ديد ؛ و رجعت آنها به اين عالم اختصاص و انحصار به اين مرتبه كه ديده شدند ندارد . در عهود قديمه و در زمان سلف رجعتها كردهاند و پس از اين تا ابد به اقتضاى وقت و مصلحت رجعتها خواهند كرد و لكن مشاهدهء آنها در نفوس آدمى را در حال حيات از چشم باطن و نظر بصيرت ممكن است ، و در هنگام نزع و رحلت از اين عالم ميسّر مىشود ، چنانچه در اشعار شاه ولايت اشعار به اين مطلب شده است كه به حارث همدانى مىفرمايد : [ 53 ]
يا حار همدان من يمت يرنى * من مؤمن أو منافق قبلا
يعرفنى طرفه و أعرفه * بنعته و اسمه و ما فعلا
و أنت عند الصراط معترضى * فلا تخف عثرة و لا زللا
أقول للنار حين توقف للعر * ض ذريه لا تقربى الرجلا
ذريه لا تقربيه إنّ له * حبلا بحبل الوصىّ متّصلا