كنز الفوائد ( گنجينه معارف شيعه اماميه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٢٢

فصل : در اشعار مأثوره از ابى طالب بن عبد المطلب كه دليل آرند بر مؤمن بودن حضرت او

بنام خداوند بخشنده مهربان اما بعد هر كه پيرو باشد جز راه مؤمنان را بدنبال آنش فرستيم كه دوست داشته ، راستش اگر تو بايمان ابى طالب اعتراف نكنى بدوزخ خواهى رفت ( صدر حديث از آيه 115 سوره النساء است ) 73 - و بسندش از يونس بن نباته از امام ششم ع كه فرمود : اى يونس مردم در باره ابو طالب چه ميگويند ؟ گفتم : قربانت ميگويند او در گودالى از دوزخ است كه مغزش از آن به جوش مىآيد فرمود : دروغ گفتند دشمنان خدا راستش ابى طالب از رفقاى پيغمبران و صديقان و شهيدانست و نيكان شايسته وجه خوب رفيقانى باشند آنان « 1 » 74 - بسندش از مفضل بن عمر كه امام صادق ع بسند پدرانش فرمود : كه امير مؤمنان ع در رحبه بود و مردم در گرد او بودند و مردى از جا برخاست و گفت اى امير مؤمنان تو را چنين مقامى است با اينكه پدرت در دوزخ عذاب ميكشد .

فرمودش خفه شو خدا دهنت را خرد كند سوگند بدان كه محمد را براستى برانگيخته اگر پدرم همه گناهكاران روى زمين را شفاعت كند خدا شفاعتش را بپذيرد و از همه درگذرد ، آيا پدرم در دوزخ عذاب ميكشد و پسرش قسمت‌كننده بهشت و دوزخ است ؟ ؟

( 1 ) ذيل حديث دنباله آيهء 49 سوره مباركه النساء است در وصف جانبازان راه خدا و توصيف حضرت ابى طالب بمضمون اين آيه دلالت دارد كه او يكى از جانبازان راه خداوند بود و با اين ايمان و عقيده به يارى پيغمبر اسلام برخاسته و با اين شعور عشق خدائى در برابر انبوه امواج كفر قريش ايستادگى كرده و همين ستايش جوابگوى گفتار ناهنجار مخالفان است كه از روى حسد بمقام امير مؤمنان ع چنين گستاخى كرده و جاى او را گودال دوزخ دانستند ( مترجم )