كنز الفوائد ( گنجينه معارف شيعه اماميه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٦٦

فصل : چند قطعه شعر اخلاقى

فصل : چند قطعه شعر اخلاقى

فصل : چند قطعه شعر اخلاقى

مكن كرنش براى مال دار با تكبر * كه تو چيزى ندارى و بود دستش ز گوهر پر

شكيبا باش بر سختيهاى دوران پر از كينه * بسا يارى رسد يا آنكه ميرى سرفراز و حر

اگر ميرد كسى دور از نكوهش در بر مردم * بود بهتر كه ميرد با نكوهش گر چه دارد در

از ديگرى :

آبرومندى بيأس است و اگر دنبال آمالى ذليلى * جستن آنچه مقدر نيست سخت و جستن رزق مقدر را دليلى

از ديگرى بنام ضمره تميمى

به بودن مردن ز ننگى خالدار * كه بدان طعنه زند بدخواه و يار

از قاضى جرجانى خوانده شده

گويند كه چهره‌ات گرفته است و همى * ديدند كسى كه بار خوارى نكشد

گويند كه اين چشمه و گويم آرى * آزاده ز تشنگى نبايد بجه

د هر برق جهد مرا زجا بر نكند * هر پاره زمين به من نعمت ندهد

دانش اگر آبرو ز دانشمندان داشت * ميكرد همه زمين خويش آبرومند

ور آنكه بزرگش بشمردند و عزيز * ميبود بسى بزرگ و ارزشمند

ليكن شده چركين و بر آوردندش * با چهره طماع و خوارش كردند

در خدمت علم آبرو را ندهم * تا آنكه به من همى خدمت شايسته كند

بكارم بعزت بچينم بخوارى * پى جهل رفتن به از همچو كارى

از عبد المحسن صدرى :

رنج ميكش همچو بنده * گر كه آزادى تو خواهى

دل بكن از بخشش هر آدمى * خوارى نباشد در چنين راهى

خوارى اندر ريزه دست كسانست