كنز الفوائد ( گنجينه معارف شيعه اماميه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٢٧

از احمد بن اسماعيل :

توبه كردم كه شوم من خوشبين * برفيقى سر مهر و بشوم دوست كسى

پرده بالا شد و هر پردگى افتاد برون * ديدم اخوان صفا نيست مگر بر مگسى

تا ببخشى همه در گرد تو چون پروانه * كه بگيرند ز تو بخشش خود از هوسى

گر گرفتار بلائى بشوى مىبينى * همه چون تيغ برنده بسر و چون عسسى

تا سپيدى شد عيان بر چهره‌ام * خون بدل زين مردمان گرديده‌ام

هر كه را بشناختم بد ناپسند * خير بر آنان كه من ناديده‌ام

اى خدايا دل پاكى نبود در مردم * از چه دنيا بخطا دوست يك رنگ نساخت

چهره‌اى نيست كه بر كينه دل شاهد نيست * كه نه در صحنه خود نرد نفاقيش نباخت

چون كه برخورد كنندم همه را مىبينم * خار چشمند و گلوگير دل من دريافت

گر كه در سايه مهرم بدرايند خنك * كينه در سينه آنها چه صداقت بشتافت

كاش آنجا كه قطا جوجه نهد در صحرا * دور تر از آن دشت عقيق نايافت

دوستى يك دل من بود و مرا همدم بود * بهترم بود ز خويش و ز ديار و ز تبار

بهتر اين بهر جوان زانكه بماند به وطن * بيكس و هم نفس دور ز همراز و ز يار

دوست نامى است ز بسيارى و من * آزمودم و نديدم بوفادارى كس

همچو اسماء عجائب كه ز دريا گويند * ليك نشناخته است از خود آنها هيچ كس

تا كه از دوست شنيدم نامى * در پىاش بودم و كى جستم دوست

تو بگو روى زمين يافت شود * گر چه ما را نه رهى بر در او است

يا كه اين گفته مجاز است همه * زير اين لفظ حقيقت كى جست