كنز الفوائد ( گنجينه معارف شيعه اماميه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٢٣

باز هم از بشار

بىنيازم سازد و اندوخته آرد مرا * در كف و پايش نشان كى باشد از انعام او

از بشار بن برد كه كنيه‌اش ابو معاذ بود و لقبش اعشمى اعمى

چون بهر كارى عتابى آورى بر يار خود * در نيابى آن كسى را كو عتابى ناسزد

باش تنها يا كه با يارى چنين بايد كه ساخت * گاه ناجور است و گاهى با تو همدردى كند

گر ننوشى بارها از آب پر خاشاك و بد * تشنه مانى كيست كو را خوشگوار آبى رسد

از ديار اعجم

از ديار اعجم

دوستت آن كو كه گر نكبت رسد * با كفى بخشنده لبخندت زند

دوست آن باشد كه هردم‌بيل نيست * چون كه گردد بينوا آيد برت

چون كه يار تو بدنبال هوس * سر بهر سوراخ دارد چون مگس

راه بگشا بر وى و خود را نگر * تا نگردى مركب اهل هوس

ترسى از مرگى كه يارت را كشد * مرگ بهتر گر كه بودش دسترس

باز هم از بشار

باز هم از بشار

بهترين دوستان آن كو كه مىباشد شريك * با تو در تلخى كجا يا بى تو در تلخى شريك

آنكه گر پيشت بود در مردمان شادت كند * ور كه غائب گردى از او گوش و چشم تو بود

همچنان چوب غضا گر آتش افروزد در آن * آتشش سازد درخشان زيور افشان گردى از آن

اين شعر را ابن نعمت خطيب در مجلس ابن خالويه برايم خواند :

ايا دانا كه از علمت زمين پر * چه از تيغ زبان كرديم دلخور

نپايد كس كه ما در كوبد او را * بجاى آنكه بوسد بويد او را