كنز الفوائد ( گنجينه معارف شيعه اماميه ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٢٢

از سليمان بن فلاح

از گناهش گذرم تندى او را بخشم * تا كه بىيار نمانم بجهان

گر كسى چشم بپوشد ز جفاهاى صديق * يا كه از پاره‌اى از بدكنشى و گله‌اش

يا كه با دوست نادان بكند سخت عتاب * در جهان يار ندارد بطپد حوصله‌اش

توانگران همه اندر وطن شوند مقيم * بلا فقير پراند بپرتگاه ذميم

شناس قدر برادر بدهر تا هستيد * بس است مرگ براى جدائى و تقسيم

اگر كه كشور بيگانه‌اى كنم ديدار * ز دست من برود هم وطن و يار و نديم

من نكوشم تا مهار مركبم افزون كشم * تا كه پيش از ديگران از حوض آبى را چشم

من نبندم تنگ بر آن مركبم بارش كه زود * رانمش پيش و ز يار خود عنان را بر كشم

چون توانگر شد بياران بخش كرد * وز ندارى جمله را آزاد كرد

حزم را از ياد برد و بىدرنگ * تا كه نعمت داشت آن را پخش كرد

آن بنده خدا چه بثروت رسيد و مال * در بين همگنان به كف آورد بىهمال

از مال خود نياز برآورد از همه * بخشيد تا شدند برابر بمال و حال

جستجو كرد از رفيقان خودش اندر بلاد * بينوايان را ز مال اندوزيش سهمى بداد

دوستى دارم كه با او از ندارى رسته‌ام * چون كه بيند هر ندارى مىكند آن را رفو

پوزشم گر زو نخواهم من نياز * از نياز خود بخوابم او نخوابد زان نكو