طب اكبرى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٨٥

فصل [ سى و ششم ] : در التصاق الجفن

به بالا بردارند و به مقراض جدا سازند .

هر چون كه باشد ، پس از انفتاح التصاق ، زيره و نمك خائيده آب وى در چشم چكانند تا داغ شود . و پنبه به روغن گل چرب كرده ، ميان هر دو پلك گذارند تا باز به هم نروند . و بر پشت چشم ، زردهء بيضه و روغن گل به هم سرشته نهند تا ملايم دارد و درد فرونشاند و عضو را تقويت دهد . و چشم به عصابهء سبك ببندند و روز دوم بگشايند و باز آب زيره و نمك خائيده چكانند و زردهء بيضه و روغن گل استعمال نمايند بر پشت چشم . و روز سوّم اگر ممكن گردد شياف‌ها كه جراحت را بروياند اندر كشند و نگاه دارند تا بار ديگر التصاق بيفتد . و اگر هنوز شياف كشيدن صواب نبينند ، هم به روغن گل و زردهء بيضه علاج كنند تا به وقت شياف رسيدن .

فايده : رمدى كه منذر التصاق است ، پيش از آنكه به التصاق انجامد به تدارك وى كوشند . و از آنكه ذكر رمد در مبحث وى سزاوار بود ، در همان جا ذكر يافته و تبعيت « صاحب اسباب » ننموده .