طب اكبرى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١١٠

قسم دوم : در سكتهء انقباضى

چهارم ، آنكه اگر حدقه روشن و پررونق نمايد ، دليل زندگى باشد .

پنجم ، آنكه در جايگاه روشن ، چشم وى [ را ] گشاده [ و در آن ] نظر كنند : اگر در سياهى چشم [ او ] صورت ناظر منعكس شود ، زنده است . و كذلك در جايگاه تاريك چراغ روشن كنند و مقابل چشم آرند اگر عكس آن در چشم ظاهر شود ، زنده است . امّا هرگاه جسد تعفن پذيرد ، محتاج به استدلال نيست ؛ لانّه قد مات [ يعنى او مرده است ] .