معارف ( مجموعه مواعظ وسخنان ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٨٤

فهرست نوادر لغات و تعبيرات

و در مثنوى مىخوانيم :

بر سر دريا همىراند او عمد * مىنمودش اين‌قدر بيرون ز حد

غريژنگ : بفتح اول لاى و لجن .

« گويى خاشاك و غريژنگ از چشمهء پاك مىكنى » ( ص 264 ) .

غژم : بضم اوّل و سكون دوّم دانهء انگور از خوشه جدا شده .

« پس غژم انگور وجود خلقان را كه به زير پاى قدر مىمالند نه از بهر نيست كردن ايشانست » ( ص 423 ) .

غفلت‌لان : جاى غفلت‌خيز ( مركب از غفلت و « لان » ادات مكان ) .

« نهالهاى شهوات و خوش‌طبعى را مىخواهى تا در زمين ناحق غفلت لان نشانى » ( ص 256 ) .

غوزه : كاسه مانندى از پوست كه پنبه درون آن رويد .

« همچنانك كسى از غوزهء كثيف پنبهء روشن لطيف بيرون كشد » ( ص 177 ) .

غيژيدن : خزيدن .

« روح من به كالبد مشغول مىشد كه سرم درد مىكند الى غير ذلك و بيرون مىغيژيد از زير كالبد » ( ص 128 نيز ص 139 ، 195 ، 202 ) .

غيشه : خرهء سر ديوار و بوته و شاخه‌هاى درخت كه بسر ديوار نهند و گياهى نيز هست كه از آن جوال بافند .

« خواه گو چنگ در غيشهء سر او كوشك زن و خواه گو در خاشاك اقارب زن » ( ص 51 ) .

فرخج : بفتح اوّل و دوّم زشت و نامتناسب .

« و اگر مراد تو از علّت همين مختارى و مريدى مىخواهى اين نام فرخج چرا مىنهى » ( ص 403 نيز ص 389 ) .

فرغرده : خيسيده ، خيس خورده .

« آن گل خشك چون فرغرده شود در ميان آب و اجزاى او سست شود آن