معارف ( مجموعه مواعظ وسخنان ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٨٢

فهرست نوادر لغات و تعبيرات

« ما همه نماز سپس تو مىگزارديمى مردمان مىخواهندى تا شاخ شاخ شوندى » ( ص 279 ) :

شاه : داماد .

« و هر جزو من چون عروسى مىشدند كه تعظيم كنند مر شاه خود را در خلوت » ( ص 10 نيز ص 124 ، 147 ) .

شبانگاه : جايگاه گوسفندان و مواشى در شب .

« چندانى كار بستى كه كسى اشتر را آن كار نبندد سوى شبانگاه » ( ص 71 ) .

شستن : بكسر اوّل نشستن .

ما ياران همچنين جمع شسته‌ايم » ( ص 357 ) .

شكاف كردن : شكافتن .

« و مىخواستم تا بر خود شكاف كنم » ( ص 186 ) .

شكره‌داران : جمع شكردار يعنى مراقب و نگهبان مرغان شكارى و كنايه از صيّاد .

« و يا مرغان جوارح را مانند كه شكره‌داران قضا در مصيد گشاده مىكنند » ( ص 427 ) .

شومال : ظاهرا مخفّف شوى مال است يعنى كسى كه آهار بر تار جامه زند .

« روح خود را عاجزوار ديدم كه بهر صورتى مىدويد و بر آنجاى سخت مىشد و چنگ بر آنجا مىزد لختى به صورت ملك و به صورت شومال و مادر و خانه ساختن » ( ص 360 ) .

شيد : مخفّف شويد ( دوّم شخص امر از فعل شدن )

« هان اى عاشقان صيد آن دام و آن دانه شيد » ( ص 290 ) .

شيرزنه : خيك يا خمرهء كره‌گيرى .

« آنگاه امعات را در شيرزنهء كالبد تو به گردش احوال بجنبانيدند تا روغن از دوغ جدا شد » ( ص 71 ) .