معارف ( مجموعه مواعظ وسخنان ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٤٢

موارد اختلاف نسخهء چاپ شده با نسخهء اياصوفيا

ص 57 سطر 16 - گردان مىباشد پايان بر يكى نامزد مقرر مانى

ص 57 سطر 18 - قال النبى صلى اللّه عليه و سلم

ص 58 ص 58 سطر 2 - و فرزند و مال و جاه

ص 58 سطر 3 - فرومآى

ص 58 سطر 5 - و غارت كنند

ص 58 سطر 10 - چون دايگان ايستاده‌اند

ص 58 سطر 10 - تا به زمين قصور

ص 58 سطر 12 - زعفران مشك اذفر

ص 58 سطر 14 - به چشم ديدنست

ص 58 سطر 15 - و عبادت آنگاه گردد

ص 58 سطر 17 - و آن را مىخواهى ازين طلب تو

ص 58 سطر 18 - ترا از آن دريچه بالا مىكشد

ص 58 سطر 19 - در پردهء غيب است بيست

ص 58 سطر 21 - باغها و رواقها كه ببيند و چه عالمها كه ببيند و چه حور و قصور كه ببيند

ص 59 ص 59 سطر 10 - كه چنين گاو پس‌مانده است

ص 59 سطر 15 - در آن گشايش ندهيم

ص 59 سطر 16 - اگر از بهر

ص 59 سطر 17 - و هيچ حاصلى ندارد

ص 59 سطر 18 - ( و آنچ وسيلت است چنين نگاه مىدارى ) ندارد

ص 59 سطر 19 - خريد و فروخت و هر كارى

ص 59 سطر 20 - راحت اين جهانى

ص 59 سطر 22 - و همچنين تخمى دانيم

ص 60 ص 60 سطر 1 - در خاك مىاندازيم

ص 60 سطر 2 - چه برآرد

ص 60 سطر 3 - باز شود آن آرزوى او

ص 60 سطر 4 - برود آرزوهايى براى او

ص 60 سطر 6 - در خريطهء قالب تو

ص 60 سطر 7 - مىخوانى از آنچ

ص 60 سطر 9 - مهمان‌دارى كنيم كه تا ايشان هم قدر خود بدانند كه بچه مىارزند

ص 60 سطر 15 - راست‌گوى باشد

ص 60 سطر 16 - نحب خود كردند در حلق

ص 60 سطر 19 - پس هيچ دون‌همتى

ص 61 ص 61 سطر 5 - رخسارهء چو گل مىداريد

ص 61 سطر 6 - دانى كه

ص 61 سطر 7 - همه به من داريد

ص 61 سطر 8 - عشق را نمىدانيت

ص 61 سطر 10 - بر پوست اوفتاده است

ص 61 سطر 12 - بارى ديگر توانيم ثبت كردن اگر چه

ص 61 سطر 13 - بارى ديگر استاد

ص 61 سطر 13 - و ليكن او را

ص 61 سطر 14 - پاياب نيست

ص 61 سطر 20 - اصبروا يعنى صبر در . . .

ص 61 سطر 21 - و صابروا اثبات در هزم ( هاء هوز ) !

ص 61 سطر 22 - و با دشمن بيرون

ص 62 ص 62 سطر 5 - تا ببينم بيخ او

ص 62 سطر 7 - بر شكل خوكش كيش

ص 62 سطر 13 - به هزار رسوايىاش برآويزم درين ميان سؤال كرد ( و اللّه اعلم ندارد و فصل جداگانه نيست )

ص 62 سطر 16 - اگر چه به ظاهر رنجست

ص 62 سطر 17 - ابر بهارى او همىگريد

ص 62 سطر 18 - تنشان چون آرزوى ظاهر دنياست

ص 62 سطر 19 - اما دل چو آن جهانى بود

ص 62 سطر 19 - باز تن چو از حساب