ضياء القلوب ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٨

شرح حال ملا محمد بن عبد الفتاح تنكابنى مشهور به فاضل سراب

عهد كردم چنانچه از اين بلا نجات يابم در خدمت يكى از علماء به زيارت حضرت سيد الشهدا عليه السلام مشرف شوم ، الحمد للّه رفع گرفتارى شد و در خدمت شما هستم ، و امّا آن غذايى كه از شما مىگيرم چون ما غذا نمىخوريم بلكه آن را به فقرا مىدهيم و غذاى ما بوئيدن جسم زيباست بدين صورت كه آن را در آغوش گرفته و مىبوييم و بواسطهء آن استشمام سير مىشويم ولى آن شخص در اثر اين عمل ديوانه شده و مبتلا به مرض غش مىگردد و دواى آن هم مقدارى سداب و سركه است كه در بينى او چكانده و چون او خوب شود ما مىميريم .

چيزى نگذشت كه در يكى از منازل بين راه در خانهء يكى از اعيان آن فرود آمدند و ميزبان ملاطفت بسيار نموده و چندين نوع غذا تهيّه مىكند و آن جنّى از مرحوم سراب تقاضا مىكند كه از ميزبان بخواهد خروس سفيدى كه در منزل دارد بكشد و از ايشان پذيرايى كند .

مرحوم سراب قبول كرده و از ميزبان تقاضا مىكند و صاحبخانه هم خروس را مىكشد ، ولى پس از لحظه‌اى صداى گريه و زارى از اندرون خانه بلند شده و مرحوم سراب سبب را جويا مىشود ، ميزبان مىگويد : پس از كشتن خروس يكى از دخترانم مبتلا به حالت جنون و غش گرديد .

مرحوم سراب فورا دستور داده تا مقدارى سداب و سركه در بينىاش چكانند و چون عمل كردند دختر خوب شد ، سپس صدايى به گوش مرحوم سراب رسيد كه گفت : آخر خود را جهت افشاى سرّ به كشتن دادم ، پس از آن مرحوم سراب آن جنّ را نديد » « 1 » و العهدة على الراوى .

( 1 ) . روضات الجنات 7 / 108 و 109 ، فوائد الرضويه : 550 .