ضياء القلوب ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٠٠

فصل دوم در آنچه متعلق به امامت ابو بكر است

فصل دوم در آنچه متعلق به امامت ابو بكر است

فصل دوم در آنچه متعلق به امامت ابو بكر است

قائلان به امامت او دو طايفه‌اند : يكى كه در باب امامت نص واقع نشده است نه جلى و نه خفى .

و طايفهء ديگر مىگويند كه : نص به امامت ابو بكر واقع شده است و چون نص بر امامت ابو بكر در نهايت بود كسى كه نسبت علم به او توان داد به اين قائل نشده است و طايفهء اولى را اثبات دو چيز بايد كرد .

اول : عدم نص مطلقا .

و دوم : اثبات امامت ابو بكر به غير آن .

و استدلال كرده‌اند بر عدم نصّ جلى بعض از اين طايفه به آنچه حاصلش اين است كه : اگر نص جلى وارد شده بود هرآينه عالم به آن بسيار خواهست بودن به واسطهء كثرت اصحاب و توفر دواعى ، پس واجب بود كه امر امامت مثل نماز و روزه باشد ، و لازم باطل است پس ملزوم نيز باطل خواهد بود .

و صحيح نيست منع بطلان لازم به تجويز كردن دانستن كل منكر نص مر آن نصر را ، و بودن انكار آن از براى دواعى زيرا كه ما يقين مىدانيم كه ما علم به نص نداريم و باز ممتنع است كتمان كردن خلق بسيار در ازمنه متطاولهء آنچه در