رياض السياحة ( فارسى ) — الصفحة ٨٨٦

گفتار در خاتمه روضهء اول از كتاب رياض السياحة

از قبولت جزوها كل مىشود * وز قبولت خارها گل مىشود

از قبولت قطره دريا مىشود * وز قبولت ذره بيضا مىشود

مثنوى مولوى گرديد اگر * از حسام الدين به گيتى نامور

اين كتاب من به گوهرپرورى * از تو شد سر دفتر هر دفترى

برك سبز نخل درويشى ببين * روضهء فقر است زان گلها به چين

ز آنچه من گفتم ز افسانه شهان * آنچه بنوشتم ز حال عارفان

از وزير و از دبير و از امير * آنچه گفتم از صغير و از كبير

آنچه از نيك آنچه از بد گفته‌ام * در بيانش مقصدى بنهفته‌ام

با تو گفتم رازها از روى حال * كه نيايد هيچ‌كس را در خيال

وه چه خوش گفته جناب مولوى * اين دوبيتى در كتاب مثنوى

خوش‌تر آن باشد كه سر دلبران * گفته آيد در حديث ديگران

گفته است پوشيده بهتر سرّ يار * خود تو در ضمن حكايت گوش‌دار

اى دريغا رازها ناگفته ماند * غنچه‌هاى نكته‌ها نشكفته ماند

دارم اميد از جناب كردگار * هم بعون حضرت هشت و چهار

هم ز لطفت گفتنى گفته شود * درهاى معنوى سفته شود

اى سپهر سرورى را ماه و مهر * ماه و مهرت هر دو چاكر چون سپهر

چون نيايد وصف تو اندر بيان * هرچه گويم عاجز آيد زان بيان

چونكه مدح تو بود بىمنتها * منتها را سازمش ختم دعا

تا جوانى پير گردد در جهان * باغ ايام از بهار و از خزان

بخت و رايت آن جوان آن پير باد * با سنان و تيغ عالم‌گير باد

پايان كتاب

قد فرغ من تأليف هذا الكتاب فى قصبة التمشه فى يوم الخميس خمس و عشرين من شهر شوال المكرم سنة سبعه و ثلاثين و مائتين بعد الالف من الهجرة النبوية عليه الف الف صلاة و تحية « 1 »

( 1 ) - در نسخه ما اين جمله تاريخ فراغ نبود نسخه خطى كه در كتابخانه آقاى محدث بود مشتمل اين عبارت بود