رياض السياحة ( فارسى ) — الصفحة ٨٨٥

گفتار در خاتمه روضهء اول از كتاب رياض السياحة

نبود مگر بيمن اقبال همايون و طالع ميمون داراى جهان‌آراى و داناى دانش‌پيراى شهريار اعظم اعدل ملوك العرب و العجم باسط الامن و الامان ناشر العدل و الاحسان مروج الشريعة الغراء و ناصر الطريقة البيضاء ممهد قواعد المروة و مشيد مبانى الفتوة نبوى الاخلاق و الشمائل و علوى الاوصاف و الفضائل ، الافهام عن ادراك جلاله عاجز و الاقلام عن بيان كماله قاصر .

نظم :

آسمان گر ثابت استى آسمانش خواندمى * بىوفا آمد زمان ورنه زمانش خواندمى

ور نگشتى منكسف خورشيد دور از راى او * آفتاب عرصهء ملك جهانش خواندمى

هو الوالى الخصوص بالعناية الازلية و السعادة الابدية معز المسلمين و مذل المنافقين و ملاذ المؤمنين حسام الدولة و الدين الواثق بالله شاهزاده محمد رضا ميرزا خلد الله ظله على مفارق المحبين و ايد الله جنده على روس المخالفين به فضاى ظهور جلوه‌گر گرديد و از نهان‌خانه ظاهر بسراى عيان خراميد اميد چنانست كه پسند خاطر و الا و مقبول طبع اشرف اعلى شود بمضمون ان الهدايا على قدر مهديها نظر فيض منظر از حقارت وى بپوشاند و بذيل عفو بر مواقع خطا و مواضع سهو آن آستين بيفشاند .

نظم :

برك سبزى تحفهء درويش شد * تحفه درويش صفوت كيش شد

گرچه لايق نيست آن تحفه تو را * ذره چبود پيش خورشيد سما

ليك مىخواهم كه از لطف عميم * از وفور رحمت و طبع كريم

چشم درپوشيش از عيب و هنر * سازيش مقبول و منظور نظر

زانكه گر پستست و شد شه را پسند * از پسند شه شود قدرش بلند

هديهء من گرچه باشد عيبناك * چون قبولت هست از عيبش چه باك

از قبولت عيبها گردد هنر * وز قبولت حنظل آيد نى شكر

از قبولت خاكها زرين شود * وز قبولت خارها نسرين شود