رياض السياحة ( فارسى ) — الصفحة ٨٧٠

ذكر احوال وخامت مآل زكى خان نورى

مبين حقير گدايان عشق را كاين قوم * شهان بىكمر و خسروان بىكلهند

قدم منه بخرابات جز به شرط ادب * كه سالكان درش محرمان پادشهند

جناب عشق بلند است همتى حافظ * كه عاشقان ره دون‌همتان به خود ندهند

و له ايضا

اى دل غلام شاه جهان باش و شاه باش * پيوسته در حمايت لطف إله باش

آن را كه دوستى على نيست كافر است * گو زاهد زمانه و گو شيخ راه باش

مرد خدا كه شيوهء تقوى طلب كند * خواهى سفيد جامه و خواهى سياه باش

امروز زنده‌ام به ولاى تو يا على * فردا بروح پاك امامان گواه باش

از خارجى هزار به يك جو نمىخرند * گو كوه تا به كوه منافق سپاه باش

دستت نمىرسد كه بچينى گلى ز باغ * بارى به‌پاى گلبن ايشان گياه باش

حافظ طريق بندگى شاه پيشه كن * و آنگاه در طريق چو مردان راه باش

و له ايضا فى الرباعيات

نه دولت دنيا بستم مىارزد * نه لذت مستى بالم مىارزد

نه بيست هزار سال شادى جهان * بر محنت پنج‌روزه غم مىارزد

و له ايضا

مردى ز كنندهء در خيبر پرس * اسرار كرم ز خواجه قنبر پرس

گر تشنه ابر رحمتى اى حافظ * سرچشمهء آن ز ساقى كوثر پرس

و له ايضا

قسام بهشت و دوزخ آن عقده‌گشاى * ما را نگذارد كه درآئيم ز پاى

تا كى رود اين گرگ يمانى بنماى * سر پنجهء دشمن‌افكن اى شير خداى

اگرچه اين غنچه ناشكفته و اين داستان ناگفته بهتر بود اما به جهت عبرت دوستان بذكر آن