رياض السياحة ( فارسى ) — الصفحة ٨٦٩

مولانا خواجه شمس الدين محمد المتخلص بحافظ قدس سره

وراى طاعت ديوانگان ز ما مطلب * كه شيخ مذهب ما عاقلى گنه دانست

هر آنكه راز دو عالم ز خط ساقى خواند * رموز جام جم از نقش خاك ره دانست

دلم ز نرگس ساقى بجان نخواست امان * چرا كه شيوهء آن ترك دل سيه دانست

ز دست كوكب طالع سحرگهان چشمم * چنان به بست كه ناهيد ديد و مه دانست

حديث حافظ و ساغر كشيدن پنهان * چه جاى محتسب و شحنه پادشه دانست

و له ايضا

روضهء خلد برين خلوت درويشانست * مايه محتشمى خدمت درويشانست

كنج عزلت كه طلسمات عجايب دارد * فتح آن در نظر همت درويشانست

قصر فردوس كه رضوانش به دربانى رفت * منظرى از چمن نزهت درويشانست

آنچه زر مىشود از پرتو آن قلب سياه * كيميائيست كه در صحبت درويشانست

از كران تا بكران لشگر ظلمست ولى * از ازل تا به ابد فرصت درويشانست

دولتى را كه نباشد غم از آسيب زوال * بىتكلف بشنو دولت درويشانست

گنج قارون كه فرومىرود از قهر هنوز * شمه‌اى از اثر غيرت درويشانست

اى توانگر مفروش اين‌همه نخوت كه تراست * سيم و زر در كنف همت درويشانست

روى مقصود كه شاهان بدعا مىطلبند * مظهرش آينهء طلعت درويشانست

آنكه پيشش بنهد تاج تكبر خورشيد * كبريائيست كه در حشمت درويشانست

خسروان قبله حاجات جهانند ولى * سببش بندگى حضرت درويشانست

حافظ ار آب حيات ابدى مىجوئى * منبعش خاك در خلوت درويشانست

و له ايضا

شراب بىغش و ساقى خوش دو دام رهند * كه زيركان جهان از كمندشان نرهند

من ارچه عاشقم و مست و رند و نامه سياه * هزار شكر كه ياران شهر بىگنهند

جفا نه شيوهء درويشى است و راهروى * بيار باده كه اين سالكان نه مرد رهند

غلام همت دردىكشان يكرنگم * نه آن گروه كه ازرق لباس و دل سيهند

به هوش باش كه هنگام باد استغنا * هزار خرمن طاعت به نيم‌جو ننهند