رياض السياحة ( فارسى ) — الصفحة ٨٦٦

حكايت

از آن قطره لؤلئى لالا كند * و زين صورتى سرو بالا كند

دگر ره بكتم عدم در برد * وزآنجا بصحراى محشر برد

محال است سعدى كه راه صفا * توان رفت جز در پى مصطفى

كريم المسجا ( الجايا ) يا جميل الشيم * نبى المبرا ( البرايا ) يا شفيع الامم

شفيع الورى خواجه بعث و نشر * امام الهدى صدر ديوان حشر

تو اصل وجود آمدى از نخست * دگر هرچه موجود شد فرع تست

ندانم كدامين سخن گويمت * كه بالاترى ز آنچه من گويمت

چه نعت پسنديده گويم ترا * عليك الصلاة اى نبى الورى

خدايا به حق بنى فاطمه * كه بر قول ايمان كنم خاتمه

اگر دعوتم رد كنى ور قبول * من و دست و دامان آل رسول

شنيدم كه خسرو بشيرويه گفت * در آن دم كه چشمش ز ديدن به خفت

بر آن باش تا هرچه نيت كنى * نظر در صلاح رعيت كنى

خرابى كند مرد شمشيرزن * نه چندانكه دود دل بيوه‌زن

چراغى كه بيوه‌زنى برفروخت * بسى ديده باشى كه شهرى بسوخت

از آن بهره‌ورتر در آفاق كيست * كه در ملك‌رانى بانصاف زيست

چه نوبت رسد زين جهان غربتش * ترحم فرستند بر تربتش

خدا ترس را بر رعيت گمار * كه معمار ملك است پرهيزگار

گدا را چه حاصل شود نان شام * چنان خوش بخوابد كه سلطان شام

گدائى كه در خاطرش بند نيست * به از پادشاهى كه خورسند نيست

رياست بدست كسانى خطاست * كه از دستشان دستها بر دعاست

مكن رحم بر عامل ظلم دوست * چه فربه شود بايدش كند پوست

تبه گردد آن مملكت عن‌قريب * كز و خاطر آزرده باشد غريب