رياض السياحة ( فارسى ) — الصفحة ٧٠٣

لوائى مشهور به بابا قلندر

از كمر باز كرد انبانى * كه در او بود يخنى و نانى

چون به خوردن نشست آن سره مرد * عربى در رسيد باديه‌گرد

بدوى چون شنيد بوى طعام * پيش رفت و ستاد و كرد سلام

داد او را جواب و گفت كئى * پيش من ايستاده بهر چئى

گفت من چاكر سراى توام * دشت‌پيماى از براى توام

گفت از خيل من خبر دارى * بدوى در جواب گفت آرى

گفت چونست احمدك پسرم * كه ز هجرش كباب شد جگرم

گفت از فضل و رحمت يزدان * باغ حسنى است خرم و خندان

گفت چونست مادر احمد * گفت صد چون برابر احمد

گفت چونست قصر و ايوانم * كز غمش بر فلك شد افغانم

گفت آن قصر دلكش و ايوان * باغ رشگى است بر دل كيوان

گفت آن باركش شتر چونست * كز غمش دامنم چو جيحونست

گفت با وى كه فربه است چنان * كه مساويست پشت با كوهان

گفت چونست آن سگ در من * كه بود به ز شير در بر من

گفت آن خاك آستانهء تست * روز و شب پاسبان خانه تست

چون عرب قصه را شنيد تمام * با دل جمع كرد ميل طعام

خورد چندانكه سير گشت از آن * بدوى را نداد دست انبان

بدوى چون رذالت او ديد * بر خود از درد جوع مىپيچيد

ناگهان ديد كز كناره دشت * آهوئى در رسيد و تند گذشت

بدوى چون بديد آهو را * از دل خسته جست آه او را

چون عرب آه دردناك شنود * گفت با او كه آه به هرچه بود

گفت از آن كه سگ در تو * گر نمىگشت صدقه سر تو

آهوك را نمىگذاشت اكنون * كه از اين دشت پا نهد بيرون

گفت اىواى آن سگك چون مرد * گفت از به سكه خون اشتر خورد