رياض السياحة ( فارسى ) — الصفحة ٧٠١

ميرزا شرف جهان بن قاضى جهان

جامع علوم نقلى و عقلى بوده و كسب كمالات و فضائل انسانى نزد مير غياث الدين منصور شيرازى نموده در خدمت شاه طهماسب اعتبار تمام داشت و همواره تخم بر و احسان بر دلهاى ارباب فضل و كمال مىكاشت اشعار آبدار از آن بزرگوار در صفحه روزگار يادگار است اين ابيات از او است

غزل :

مىدهد بوى مشگ باد بهار * ساقيا خيز و جام باده بيار

خوش بود باده خاصه موسم گل * خوش بود عيش خاصه فصل بهار

منم آن رند لاابالى مست * منم آن عاشق قلندروار

چار تكبير گفته بر ناموس * بر سر چارسوى آن بازار

در ضميرم همه محبت دوست * بر زبانم همه محبت يار

در ميانم گرفته بدنامان * نيك نامى ز من گرفته كنار

گاه پوشيده دلق رسوائى * گاه سر پابرهنه در بازار

گرچه شهرى به گفتگوى منست * ور چه شهره شدم به شهر و ديار

كس نداند كرا گزيدم دوست * كس نداند كرا گرفتم يار

اى شرف نيست عشق و مىترسم * كه كنى راز خويشتن اظهار

چند گوئى سرود از اين پرده * پردهء خويش مىدرى هشدار

من ساقىنامه

دريغا ز ياران خاكى نهاد * كه رفتند از اين خاكدان همچو باد

بصحبت همه شمع مجلس‌فروز * چه انجم شب آن صباح هم بروز « 1 »

همه روز در بوستان يار هم * چو گلها شكفته به ديدار هم

دريغا كه پرده‌نشينان راز * نرفتند جائى كه آيند باز

بر آن خاك فرياد كردم بسى * به گوشم نيامد جواب كسى

گذشته چنان شد كه گفتى نبود * رود نيز آينده چون رفته زود

ز انديشه خون شد جگرها بسى * ولى حل نكرد اين معما كسى

( 1 ) - كذا