رياض السياحة ( فارسى ) — الصفحة ٦٨٢

گفتار در بيان مذهب اسماعيليان بر وفق اعتقاد ايشان

نمود و تيغ به روى آن حضرت كشيد و مصحف بر سر نيزه گردانيد و هلم جرا اگر كسى متذكر قبايح او شود

مصرع :

صد قيامت بگذرد و آن ناتمام

على مرتضى با اولاده مصطفى « 1 » و صحابه باوفا در راه خدا كشته شدند از آن زمان مسلمانان دو فرقه آمدند و اين دو فرقه هفتاد و سه فرقه شدند و مذاهب مختلفه ظهور يافت و هريك بر وفق اشتهاى خود بوادى خود سرى شتافتند چنان كه دانائى گفته :

نظم

دين تازى چو به هفتاد و سه فرقه باشد * كه نسازند از اين جمله دو با يكديگر

مرد ترسا پس از اين‌ها ز كه جويد ره راست * چون شود در ره دين دور مسيحا مضطر

پيشوايان امم گرنه رياست جويند * پس چه يك قول نىاند از پس يك پيغمبر

گر نبى راهبر است اين دگران راه برند * راه بر مىنشناسى بيقين از رهبر

گر نبى آمد و گر نى تو نكوسيرت باش * كه به دوزخ نرود مردم آزاده سير

حضرت رسالت پناه امت را فرمود

انى تارك فيكم الثقلين كتاب الله و عترتى اهل بيتى

و ديگر فرمود

مثل اهل بيتى كمثل سفينة نوح من ركبها نجى و من تخلف عنها فقد غرق

و ديگر فرمود

ستفرق امتى من بعدى على ثلاثة و سبعين فرقة كلهم فى النار الا فرقة واحدة

از دو حديث سابق معلوم شد كه فرقه ناجيه يكيست .

نظم :

بعد احمد شد به هفتاد و سه فرقه امتش * زان يكى ناجى و ديگر هالكند اى هوشيار

اتفاق اهل بيت مصطفى يك فرقه‌اند * ديگران هفتاد و دو با اختلاف بيشمار

ناجى اكنون اهل پيغمبر بود يا ديگران * باز كن چشم خرد برگو جواب و گوشدار

من گرفتم دامن آل نبى را ز آن ميان * هرك را خواهى تو هم از ديگران كن اختيار

هرچه بادا باد بارى من نگردم ز آن طريق * تو سبيل خود نگهدار و مرا اينجا گذار

من چه در كشتى نوحم با نبى و با على * گو زمين طوفان بگير و آسمان آفت ببار

رستگار آمد سگى كو بود با اصحاب كهف * من كه با آل رسولم چون نباشم رستگار

چون به‌واسطه مكر و حيله و تزوير معاويه نسبت بعلى مرتضى چنان كه اشاره

( 1 ) - نسخه مجتبى .