رياض السياحة ( فارسى ) — الصفحة ٦٥٣

مشتاقعلى شاه قدس سره

بود جعفر نام آنجا صادقى * بر جمال دوست محو و عاشقى

چون به خون غلطان تن مشتاق ديد * رفت از خويش و به دامانش كشيد

خون او را هم به ناحق ريختند * چون دو خون با يكديگر آميختند

جمله غافل زانكه خون بىگناه * مىكند گيتى بسى جانها « 1 » تباه

واعظ بىدين چو شد دنياپرست * عاقبت از سكر دنيا گشت مست

ريخت خون بىگناهان را به خاك * ساخت جان خويش با خلقى هلاك

كارش از دنياى دون حاصل نشد * حاصل از دنياش كام دل نشد

چونكه واعظ بهر دنياى دنى * شد مجاهد با هزاران ره زنى

كشت ناحق جعفر و مشتاق را * زخمها زد بس دل عشاق را

وجه حق را در جهان بىوفا * آينه بشكست با سنگ جفا

بحر قهارى حق آمد به جوش * موج‌زن شد جمله طوفان در خروش

سيل غارت روى در كرمان نمود * خانه كرمانيان ويران نمود

چونكه ظل اللّه آمد پادشاه * پادشاهى يافته او از إله

قهر و لطف حق از او اندر ظهور * گاه ظلمت مىنمايد گاه نور

پادشاه عهد را كرمانيان * بازپيچيدند از فرمان عنان

وز جهالت فتنه‌ها انگيختند * بىمحابا طرح عصيان ريختند

پادشه گرديد از ايشان خشمناك * جمله را فرمود در يكدم هلاك

كرد يكسر خانها زير و زبر * ذره‌ئى نگذاشت از كرمان اثر

از قيامت باز شد هر سو درى * تا فلك افراشت از شيون سرى

وعظ رفت و واعظ از منبر فتاد * مجلس وعظش بمحشر درفتاد

ماند از يك وعظ بى جا كردنش * طوق لعنت تا ابد در گردنش

هيچ بر نفسش نكرده اجتهاد * نفسها بس داد بر باد اجتهاد

اين واقعه هايله در سنه هزار و دويست و بيست و شش اتفاق افتاد و در خارج شهر در مزار ميرزا حسين خان مدفون گشت رحمة اللّه عليه .

( 1 ) - بستان : مىكند كشتى بس جانها