رياض السياحة ( فارسى ) — الصفحة ٦٤٢

حكيم ناصر خسرو علومى

چه حورا كه آراست اين پيره‌زن را ؟ * همان كس كه آراست پيرار و پارش

كناره كند زو خردمند مردان * نگيرد بجز جاهل اندر كنارش

و له ايضا فى المقطعات

روزى ز سر سنگ عقابى به هوا خاست * از بهر طمع بال‌وپر خويش بياراست

از راستى بال منى كرد و چنين گفت * امروز همه روى زمين زير پر ما است

چون من كه تواند كه پرد در همه عالم * چه كركس و چه ققنس و سيمرغ كه عنقاست

بر اوج چه پرواز كنم از نظر خويش * بينم سر موئى اگر اندر ته دريا است

گر بر سر خاشاك يكى پشه بجنبد * آن پر زدن پشه عيان در نظر ماست

بسيار منى كرد و نترسيد ز تقدير * بنگر كه از اين چرخ جفا پيشه چها خاست

ناگه ز كمين‌گاه يكى سخت كمانى * تيرى ز قضا و قدر انداخت بر او راست

بر بال عقاب آمد آن تير جگرسوز * كز عالم علويش به سفليش فروكاست

بر خاك بيفتاد و بغلطيد چه ماهى * وانگه نظر خويش گشود از چپ و از راست

اينش عجب آمد كه ز چوبى و ز آهن * اين تندى و تيزى و بريدن ز كجا خاست

چون نيك نظر كرد پر خويش در آن ديد * گفتا ز كه ناليم كه از ماست كه بر ماست

ناصر تو منى را ز سر خويش بدر كن * ديدى كه عقابى كه منى كرد چها خاست

و له ايضا

ناصر خسرو به راهى مىگذشت * مست و لا يعقل نه چون مىخوارگان

ديد قبرستان و مبرز روبرو * بانگ برزد گفت كاى نظارگان

نعمت دنيا و نعمت‌خواره بين * اينش نعمت اينش نعمت‌خوارگان

و له ايضا

چند گردى گرد اين بيچارگان * ناكسان را جوئى از بس ناكسى

تا توانستى ربودى چون عقاب * چون شدى عاجز گرفتى كركسى

فاسقى بودى بوقت دسترس * پارسا گشتى كنون از مفلسى