رياض السياحة ( فارسى ) — الصفحة ٦٢٩

كمال الدين اسماعيل بن جمال الدين عبد الرزاق

از اين بزرگان امروز در زمانه يكيست * كه مثل او نه همانا ببحر و بر يا بى

شهاب دين عمر سهروردى آن رهرو * كه از مهالك « 1 » آن پير برحذر يا بى

و له ايضا فى الرباعيات

درديست اجل كه نيست درمان او را * بر شاه و وزير هست فرمان او را

شاهى كه به حكم دوش كرمان مىخورد * امروز همىخورند كرمان او را

رباعى

گل خواست كه چون رخش نكو باشد و نيست * چون دلبر من به رنگ و بو باشد و نيست

صد روى فراهم آورد هر سالى * باشد كه يكى چه روى او باشد و نيست

رباعى

وقت است كه باز بلبل آشوب كند * فراش چمن ز باد جاروب كند

گل پيرهن دريدهء خون‌آلود * از دست رخ تو بر سر چوب كند

رباعى

خورشيد اگرچه در جهان فرد بود * ز آمد شدنش دلى پر از درد بود

هم وقت برآمدن دمش سرد بود * هم وقت فروشدن رخش زرد بود

رباعى

برخيز مخور غم ز جهان گذران * بنشين و دمى به شادمانى گذران

در طبع جهان اگر وفائى بودى * نوبت به تو خود نيامدى از دگران

رباعى

گر بازآئى دلم به من بازآرى * هوشم بسر و روان بتن بازآرى

جانى كه ز تن رفته اگر راى كنى * از نيم نازش به يك‌سخن بازآرى

رباعى

هر دم ز دمى به جورم آهنگ كنى * تا چون دهن خويش دلم تنگ كنى

تو سنگ زنى بر سر و من شكر كنم * من بوسه زنم بر لب و تو جنگ كنى

( 1 ) - نسخه : مسالك