رياض السياحة ( فارسى ) — الصفحة ٦٢٥

جمال الدين عبد الرزاق

در رستخيز روز قيامت گويد

چو درنوردد فراش امر كن فيكون * سراى پرده سيماب رنگ آينه‌گون

مخدرات سماوى تتق براندازند * بجا نماند اين هفت قلعه مدهون

نه كله بندد شام از حرير غاليه‌رنگ * نه حله پوشد صبح از نسيم سقلاطون

عدم بگيرد ناگه عنان دهر شموس * فنا درآرد در زير زان جهان حرون

فلك بسر برد او را ز شغل كون و فساد * قمر بسر برد او را ز « عادَ كَالْعُرْجُونِ »

مكونات همه داغ نيستى گيرند * كسى نماند از ضربت زوال مصون

نه صبح بندد بر سر عمامه‌هاى قصب * نه شام گيرد زربفت حله اكسون

چهار مادر كون از قضا شوند عقيم * بصلب هفت پدر در سلاله گردد خون

ز روى چرخ بريزد قراضه‌هاى نجوم * ز زير خاك برافتد ذخاير قارون

چهار قابله شش ما شطه سه طفل حدوث * سبك گريزند از رخنه عدم بيرون

طلاق جويند ارواح از مشيمهء خاك * از اينكه كفو نباشند اين شريف آن دون

نه خاك تيره بماند نه آسمان لطيف * نه روح قدس بماند نه نجدى ملعون

بنفح صور شود مطرب فنا موسوم * برقص و ضرب و بايقاع كوهها مأذون

همه زوال پذيرند جز كه ذات خدا * قديم و قادر وحى و مدبر و بىچون

چه خطبه لمن الملك بر جهان خواند * نظام ملك ازل با ابد شود مقرون

ندا رسد سوى اجزاى مرگ فرسوده * كه چند خواب فنا گر نخورده‌ايد افيون

برون جهند ز كتم عدم عظام رميم * كه مانده بود به مطمورهء عدم مسجون

همىگرايد هر جزو سوى مركز خويش * كه هيچ جزو نگردد ز ديگرى مغبون

عظام سوى عظام و عروق سوى عروق * جفون بسوى جفون و عيون بسوى عيون

همه مفاصل از اجزاى خود شود مجموع * همه قوالب از اعضاى خود شود مشحون

چه دردمند به ناقور لشكر ارواح * چه خيل نحل شود منتشر سوى هامون

بقصر جسم درآرند باز هودج روح * سواد قالب بار دگر شود مسكون

پس آنگهى به ثواب و عقاب حكم كنند * بحسب كرده خود هركسى شود مرهون