رياض السياحة ( فارسى ) — الصفحة ٥٦٧

شرح حديث سؤال كميل بن زياد عن مولانا امير المؤمنين عن الحقيقة

شسته گشتش نقش هشيارى ز دل * ميفزودش عشق و مستى متصل

كرة اخرى ز پاكيزه‌دلى * گفت خوش زدنى بيانا يا على

در حقيقت نكته واضح‌تر بگو * پرده را بردار و لا يحتر بگو

باده را پالوده‌تر كن ساقيم * روى بنما ساقى اشراقيم

صاف من زين پيش دردآلود بود * از مى صافت مرا صفوت فزود

جرعه‌ام از جود صافىتر بده * قسمتم از فيض وافىتر بده

چشم از نور رخت روشن شده * از بهارت گلخنم گلشن شده

چشم از نور رخت بىنور نيست * گر ز رخ برقع گشائى دور نيست

پرده‌ها دارد جمال شاه ما * تا كه بگشايد دل آگاه ما

شاه گر بىپرده آيد در حضور * دل نيارد طاقتش از فرط نور

پرده‌ها از نور ظلمت آن جليل * خوش فكنده او به رخسار جميل

اهل دل را در مقامات كمال * در پس هر پرده وجد و ذوق و حال

انكشاف هر حجابى زين حجب * هست معراجى براى اهل لب

چون يكى پرده گشايد شاه دل * دل شود اندر مقامى مستقل

مستقل شد دل چه اندر منزلى * بايدش چشمى دگر ، ديگر دلى

قال عليه السلام : جذب الاحدية به صفت التوحيد من غلبة السر

تا مقامى ديگرش اليق بود * منزل ديگر بوى اوفق بود

پرده‌پرده پادشاه پاك ذيل * منكشف مىكرد بر چشم كميل

چون حجاب سيمش از چشم و دل * منكشف فرمود كردش مستقل

باده‌اش پالوده بود و صاف صاف * كرده استدعاى ديگر انكشاف

پردهء ديگر گشودش آن ودود * ديده ديگر ببخشيدش ز جود

مر حقيقت را چهارم شارحى * شاه فرمودش بقول واضحى

الحقيقة ماهى جذب الاحد * بالاحد ما لا يجزى لا يعد