رياض السياحة ( فارسى ) — الصفحة ٤٧٧

امير حسين بن عالم بن ابى الحسين

در مدرسه‌ها ز بهر تاويل * مشغول شدم ز بهر تحصيل

بسيار شبم بروز پيوست * جز باد صبا نبود در دست

با هر كه دلم زد اين نفس را * آسوده نديد هيچ‌كس را

كسرا به حقيقتش گذر نيست * وز رفتن و آمدن خبر نيست

يا هيچ كسان و هيچ كاريم * در هيچ گميم اگر شماريم

چون هيچ نئيم پس بر اين هيچ * اين واقعه چيست هيچ در هيچ

گويند عنان خود چه تابى * گم شو كه چه گم شوى بيابى

اين نكته نمود ناصوابم * چون گم شوم آنگهى چه يابم

يابنده اگر كس دگر خواست * از گم شدنم پس او چه مىخواست

خود را چه نيافتم در اين راه * نايافته را چه گم كنم راه

نايافته را كسى چه جويد * گم‌گشته ز دورى خودم من

تا كى طلبم در اين تن او را * اين چيست كه گم كنم من او را

كز هيچ شوم من از خود آگاه * خود را بدر افكنم از اين راه

بىمن اگرم رهم نمودى * اين محنت دوريم نبودى

از بهر تصورى ز ره دور * بودم همه عمر خويش مهجور

چون دره بسى بسر دويدم * جز سايهء خويشتن نديدم

با اين تك و پويم از پس و پيش * بس مانده‌ترم ز سايه خويش

از محنت خويش اشك‌ريزان * چون سايهء خود ز خود گريزان

در حسرت آنكه نور بينم * افتاده چه سايه بر زمينم

نزديكى او مرا كند دور * با سايه بهم نمىشود نور

خورشيد كند ز سايه پرهيز * گفتا چه من آمدم تو برخيز

همسايه خود شدم از آنست * اين درد دلم كه بر زبانست

امروز منم در اين بيابان * از هر طرفى چه سايه پويان

خود بر سر خود چه سايه‌بانم * محروم ز عكس تو از آنم