رياض السياحة ( فارسى ) — الصفحة ٤٧٦

امير حسين بن عالم بن ابى الحسين

خون در دل عارفان به جوش است * آنجا همه كس چه يخ‌فروش است

كارى نه به زور غالب ماست * راهى نه به‌پاى مركب ماست

تا ظن نبرى كه هركه زد گام * اين منزل او بود سرانجام

آنجا باشارتى كه كردند * صد قافله را قماش بردند

اى برتر از آنكه عقل گويد * بالاتر از آنكه روح جويد

اى آنكه وراى اين و آنى * كيفيت حال خويش دانى

كس واقف تو به هيچ‌رو نيست * آن‌كس كه ترا شناخت او نيست

آنجا نتوان به هوش بودن * ما را چه به از خموش بودن

كسرا ز تو ذره‌ئى نشان نه * جز درد فراق در ميان نه

هر ذره كه دارد او شمارى * بىدرد فراق نيست بارى

آن بلبل روضهء رسالت * اين پرده زده بوقت حالت

از غم چه نميرهم دمى من * اىكاش همىنبودمى من

از دورى خويشتن عجب كرد * نابودن خويش را طلب كرد

در راه تو اى غريب دلتنگ * بيرون ز تو نيست هيچ فرسنگ

بيگانه ز آشنائى ما است * پيوستن او جدائى ما است

بر گردن تو هم از تو بارى است * اين هستى تو عجيب كارى است

بر هيچ ز خود به خود برى راه * از دورى خود كنندت آگاه

آه اين چه ترانه مىزنم من * عمريست كه جان همىكنم من

از خويشتنم خبر نيايد * جز يكدم سرد برنيايد

بسيار دويدم از چپ و راست * حاصل نشد آنچه دل همىخواست

صد بار قدم زدم بهر كوه * از خاك درش نيافتم بوى

هر طايفه را بيازمودم * گه پير گهى مريد بودم

در صومعه‌ها بزرق و طامات * رفتم به بهانهء مناجات

عمرى بدر نياز بودم * در روزه و در نماز بودم