رياض السياحة ( فارسى ) — الصفحة ٤٧٥

امير حسين بن عالم بن ابى الحسين

اسم و صفتى كه مىكند ياد * ز آنجا كه توئى تو را نشان داد

در آينه حسن خود نظر كرد * عشق آمد و جمله را خبر كرد

هر يك باشارتى دويدند * كردند بيان چنان كه ديدند

در ديدنشان شكى نباشد * ليكن همه جز يكى نباشد

چون ديدهء دانش آمد احول * اين مشكل ما نمىشود حل

آن ديده كه آن دوئى نه بيند * جز وحدت معنوى نه بيند

نامى كه همه بگفت و گوى است * از دسته گل مثال بوى است

حرفيست نشسته بر زبانها * درماند ز شرح او بيانها

خلقى بحجاب اين حروفند * سرگشته در اين ره مخوفند

گر پرده حرفها بيفتد * آتش به وجودشان درافتد

قومى ز وجود خويش فانى * رفتند ز حرف بر معانى

از ظلمت پرده‌ها گذاشتند * در نور صفات محو گشتند

آن طايفه‌اى كه اصل كارند * از نام و نشان خبر ندارند

بيرون شده از صفات و اسما * وز اسم نديده جز مسما

فارغ ز خود و حروف نامند * در عين حضور خود مدامند

اول الف آمد اين درستست * زيرا كه يگانگى نخست است

لام و الفست وصف آن ذات * دورى تو از اين حديث هيهات

ها دايره است ما سوى اللّه * يعنى سر و پاى اين گذرگاه

اول همه او است واجب الذات * بيرون ز تصور و خيالات

آنجا همه وحدتست مطلق * تحقيق حقيقت است الحق

از چون و چگونه و علايق * برتر ز تصور خلايق

آنجا چه نگشت هيچ واقف * زان بسته زبان بماند عارف

نور و صفتست و فعل از اين پس * گر مرد رهى ترا همين بس

هان اى سر و پابرهنه در راه * اينست بيان حرف اللّه