رياض السياحة ( فارسى ) — الصفحة ٤٧١

خواجه عبد الله انصارى

سينه‌ها بينم ز سوز هجر تو بريان شده * ديده‌ها بينم ز درد عشق گريان آمده

صد هزاران عاشق سرگشته بينم بر اميد * در بيابان با غمت اللّه‌گويان آمده

عاشقانت نعره الفقر فخرى مىزنند * بر سر كوى ملامت پايكوبان آمده

پير انصار از شراب شوق خورده جرعه‌اى * همچو مجنون گرد عالم مست و حيران آمده

الهى هر كه تو را شناخت هرچه غير از تو بود بينداخت .

رباعى

آن‌كس كه تو را شناخت جان را چه كند * فرزند و عيال و خانمان را چه كند

ديوانه كنى هر دو جهانش بخشى * ديوانه تو هر دو جهان را چه كند

الهى از هر دو جهان محبت تو گزيدم و جامهء بلا بر تن خود بريدم و پردهء عافيت خود را دريدم .

الهى اگر كاسنى تلخست از بوستانست و اگر عبد اللّه مجرم است از دوستانست

رباعى

من بندهء عاصيم رضاى تو كجا است * تاريك دلم نور و ضياى تو كجا است

ما را تو اگر به طاعت خود بخشى * آن بيع بود لطف و عطاى تو كجاست

الهى كاشكى عبد اللّه خاك بودى تا نامش از دفتر وجود پاك بودى

رباعى

دى آمدم و ز من نيامد كارى * امروز ز من گرم نشد بازارى

فردا بروم بىخبر از اسرارى * ناآمده به بدى بدين بسيارى

الهى توانگران بزر و سيم نازند درويشان با « نَحْنُ قَسَمْنا » سازند .

الهى ديگران مست شراب و من مست ساقى ، مستى ايشان فانى و از من باقى .

رباعى

مست توام از بادهء جان آزادم * بند توام از دانه و دام آزادم

مقصود من از خانه و بتخانه توئى * ورنه من از اين هر دو مقام آزادم

الهى اگر مجرمم مسلمانم و اگر گناه كارم پشيمانم همه از تو ترسند و عبد اللّه از خود زيرا كه همه از تو نيك آيد و از عبد اللّه بد .