رياض السياحة ( فارسى ) — الصفحة ٤٠٩

در وادى فقر و فنا

مرد حيران چون رسد اين جايگاه * در تحير مرده و گم كرده راه

هرچه زد توحيد بر جانش رقم * جمله كم گردد از آن كم نيز هم

گر به دو گويند مستى يا نئى * نيستى گوئى كه هستى يا نئى

در ميانى يا برونى از ميان * بر كنارى يا نهانى يا عيان

فانئى يا باقيئى يا هر دوئى * يا نئى هر دو توئى يا نه توئى

گويد اصلا من ندانم چيز من * وان ندانم ز آن ندانم نيز من

عاشقم اما ندانم بر كه‌ام * نه مسلمانم نه كافر پس چه‌ام

ليك از عشقم ندارم آگهى * هم دلى پرعشق دارم هم تهى

نومريدى بود دل چون آفتاب * ديد پير خويش را يك شب بخواب

گفت از حيرت دلم در خون نشست * كار تو برگوى كآنجا چون گذشت

در فراقت شمع دل افروختم * تا تو رفتى من ز حيرت سوختم

من ز حيرت گشتم اينجا همچو موى * كار تو چونست آنجا بازگوى

پير گفتش مانده‌ام حيران و مست * مىگزم دايم بدندان پشت دست

من بسى در قعر اين زندان و چاه * از شما حيران‌ترم اين جايگاه

ذره‌ئى از حيرت عقبى مرا * بيش از صد كوه در دنيا مرا

بعد از اين وادى فقر است و فنا * كى بود اينجا سخن گفتن روا

عين اين وادى فراموشى بود * گنگى و كرى و بيهوشى بود

صد هزاران سايهء جاويد تو * گم‌شده بينى ز يك خورشيد تو

بحر كلى چون به جنبش كرد راى * نقشها بر بحر كى ماند بجاى

هر دو عالم نقش آن دريا بود * هر كه گويد نيست آن سودا بود