رياض السياحة ( فارسى ) — الصفحة ٤٠٦

( در بيان وادى استغنا )

گر نمىبينى جمال يار تو * خيز و منشين مىطلب اسرار تو

گر نمىدانى طلب رو شرم دار * چون خرى تا چند باشى بىفسار

شد مگر محمود در ويرانه‌اى * ديد آنجا بىدلى ديوانه‌ئى

سر فروبرده به اندوهى كه داشت * پشت زير بار آن كوهى كه داشت

شاهرا چون ديد گفتا دور باش * ورنه بر جانت رسد صد دور باش

تو نه شاهى ز آنكه بس دون همتى * در خداى خويش كافر نعمتى

گفت محمودش مرا كافر نگو * يك سخن با من بگو ديگر مگو

گفت گردانى كئى اى بىخبر * وز كه دور افتاده‌ئى زير و زبر

مىشدى خاكستر و خاك تمام * جمله آتش ريختى بر سر مدام

بعد از آن وادى استغنا بود * نه در او دعوى و نه معنى بود

مىجهد از بىنيازى صرصرى * مىزند برهم به يك‌دم كشورى

هفت دريا يك شمر اينجا بود * هفت اخگر يك شرر اينجا بود

هفت دوزخ همچو يخ افسرده است * هشت جنت نيز اينجا مرده است

هست مورى را هم آنجا اى عجب * هر نفس صد پيل اجر بىسبب

تا كلاغى را شود پرحوصله * كس نماند زنده در صد قافله

صد هزاران سبزپوش از غم بسوخت * تا كه آدم را چراغى برفروخت

صد هزاران جسم خالى شد ز روح * تا در اين حضرت دروگر گشت نوح

صد هزاران پشه در لشگر فتاد * تا براهيم از ميان بر سر فتاد

صد هزاران طفل سر ببريده شد * تا كليم اللّه صاحب ديده شد

صد هزاران خلق در زنار گشت * تا كه عيسى صاحب اسرار گشت

صد هزاران دين و دل تاراج يافت * تا محمد يك شبى معراج يافت