رياض السياحة ( فارسى ) — الصفحة ٤٠٢

در بيان وادى عشق

ديد مجنون را عزيزى دردناك * كه ميان رهگذر مىبيخت خاك

گفت اى مجنون چه مىجوئى چنين * گفت ليلى را همىجويم ببين

گفت ليلى را كجا يا بى ز خاك * كى بود در خاك شارع درّ پاك

گفت من مىجويمش هرجا كه هست * بو كه جائى يك‌دمش آرم بدست

بعد از ان وادى عشق آمد پديد * غرق آتش شد كسى كآنجا رسيد

كس در اين وادى بجز آتش مباد * هركه آتش نيست عيشش خوش مباد

گرم رو سوزنده و سركش بود * عاشق آن باشد كه چون آتش بود

عاقبت‌انديش نبود يك‌زمان * در كشد خوش‌خوش در آتش صد جهان

لحظه‌ئى نه كافرى داند نه دين * ذره‌ئى نه شك شناسد نه يقين

نيك و بد در راه او يكسان بود * چونكه عشق آمد نه اين نه آن بود

اى مباحى اين سخن آن تو نيست * مرتدى وين ذوق در جان تو نيست

هرچه دارد پاك دربازد بنقد * وز وصال دوست مىنازد بنقد

ديگران را وعدهء فردا بود * ليك او را نقدهم آنجا بود

تا نسوزد خويش را يك‌بارگى * كى تواند رست ازين غم‌خوارگى

تا كه جوهر در درون خود نسوخت * در مفرح كى تواند دل فروخت

مىطپد پيوسته در سوز و گداز * تا بجاى خود رسد ناگاه باز

ماهى از درياچه بر صحرا فتد * مىطپد تا زود در دريا فتد

عشق آنجا آتش است و عقل دود * عشق چون آيد گريزد عقل زود

عقل در سوداى عشق استاد نيست * عشق كار عقل مادرزاد نيست

گر ز غيبت ديده‌ئى بخشند راست * اصل عشق آنجا ببينى كز كجاست

هست هر يك ذره از هستى عشق * سربه‌سر افكنده از گستى عشق