رياض السياحة ( فارسى ) — الصفحة ٣٩٩

منبع الحقائق و الاسرار شيخ فريد الدين محمد بن ابراهيم العطار

خويشتن را مگوى من يعنى * من رآنى بگو پيمبروار

روزى از روزها كليم اللّه * خواست ارشاد زين در دادار

حكم آمد كه اى كليم برو * پيش ابليس مفسد آن سالار

راه سر كرد و رو به حكم نهاد * رفت در پيش آن لعين ناچار

گفت ايزد براى ارشادم * بر سر تو نهاد تاج مدار

زين سخن همچو شعله‌اى پيچيد * جست از جا نشست همچو شرار

گفت من از دم ازل دارم * طوق لعنت به گردنم از يار

تو نديم اللهى ندارى ننگ * تو كليم اللهى ندارى عار

من كجا و طريق اين احكام * من كجا و طريق اين رفتار

من پلنگم پلنگ عصمت و جاه * من نهنگم نهنگ اين ادبار

راه و رسم بداعت از من پرس * زير اين چرخ گنبد دوار

به زبان نياز بازش گفت * كى تو در راه عشق پاك عيار

درس كر و بيان همىگفتى * نكته‌اى هم براى من بگمار

بتكلم برآمد و بگشود * لب گوهرفشان شكر بار

من مگو گفت تا چو من نشوى * اين سخن را ز من بخاطر دار

يعنى اول چون من مشو سره مرد * زخم او را سپر به سينه ميار

چون شوى همچو من مترس از آن * هرچه خواهى بگوى باك مدار

شو به باطن ربوبيت پرداز * كن به ظاهر عبوديت اقرار

ظاهر خويش پاك كن بوضوء * باطن خويش را نماز گذار

مسجد تو مقام تسليم است * قبله‌گاه تو طاق ابروى يار

روزه حفظ دل است از خطرات * پس بود از مشاهده افگار

اى پسر در ره شريعت فرض * عشر ده يك بود به دنيادار

تو بده ده ز كوه از هستى * در رهش دين و دل بكن ايثار

فرض ايزد گران‌تر از كوه است * كوه بر گردن فرشته مدار