رياض السياحة ( فارسى ) — الصفحة ٣٤٥

سلسلهء نعمت‌اللهيه

گر ولايت مىنگشتى آشكار * كى شدى ذات خدا آئينه‌دار

آينه ذات خدا دانى كه كيست * آنكه اوصاف خدا با وى يكيست

رهنماى هر نبى و هر ولى * مظهر ذات خدا يعنى على

انبياء طفل دبستان ويند * اوليا گلهاى بستان ويند

عرش اعظم پايگاه پست اوست * دست موسى آستين دست اوست

باد تا مهر است زيب آسمان * باد تا سرو است زيب بوستان

بر روان او و آل طاهرين * صد هزاران رحمت از جان آفرين

گفت پيغمبر كه دانش كن طلب * خواه در چين خواه در شام و حلب

كن طلب از مهد تا وقت لحد * علم روزان و شبان با جدوجهد

علم را ز افواه مردان ياد گير * هرچه غير از قول مردان بادگير

مرد كبود ؟ آنكه از دنيا گذشت * آنكه از دنيا و ما فيها گذشت

جز خدا از هرچه بينى پا كشيد * رخت از خشكى سوى دريا كشيد

آنكه از ياد خدا آتش فروخت * اولين دم هستى خود را بسوخت

آرزوى خويش بر يكسو نهاد * بر بساط لطف حق پهلو نهاد

اين گروه رند ربانى استند * ديگران مردان اين ره نيستند

بيشه شيران نه جاى روبه است * خرمن آتش نه مأواى كهست

خود نه جولانگاه خفاش است اين * مظهر مهر ضياپاش است اين

چونكه منزلگاه رندانست اين * بهر زاهد طرفه زندانست اين

چون سخن از حلقه مردان رسيد * پس قلم بايد بهر دفتر كشيد

هركه در راه طريقت ره رود * بايد از پيران ره آگه شود

پس نگارم نسبت اين سلسله * از دل شيران برآرم ولوله

گرچه از مردان اين ره نيستم * پيرو پيران ربانى استم

تا بود جان چاكر اهل دلم * مهر ايشانست در آب‌وگلم

بر در پيران اين ره بنده‌ام * من سگ اين آستان تا زنده‌ام