رياض السياحة ( فارسى ) — الصفحة ٢٧١

اصح روايات در احوال فردوسى

جهان را چنين است آئين و ساز * كه سازد فرومايه را سرفراز

ستاند ز خاك و نشايد بتخت * كند بارمندش به نيروى بخت

نداند نكوئى شود ناسپاس * نباشد خداوند را حق‌شناس

سر ناسزايان برافراشتن * وز ايشان اميد بهى داشتن

سر رشته خويش گم‌كردنست * به جيب اندرون مار پروردنست

درختى كه ايزد به تلخى سرشت * گرش بر نشانى به باغ بهشت

ور از جوى خلدش بهنگام آب * به‌پاى انگبين ريزى و شهد ناب

سرانجام گوهر ببار آورد * همان ميوه تلخ بار آورد

بعنبرفروشان اگر بگذرى * شود جامهء تو همه عنبرى

و گر تو شوى نزد انگشتگر * از او جز سياهى نيابى دگر

ز بدگوهران بد نباشد عجب * نشايد سياهى ستردن ز شب

ز ناپاك‌زاده مداريد اميد * كه زنگى بشستن نگردد سپيد

بزرگى سراسر به گفتار نيست * دو صد گفته چون نيم كردار نيست

منم تا جهان باشد و روزگار * پيامى فرستم بر شهريار

كه فردوسى طوسى پاك جفت * نه اين نامه بر نام محمود گفت

بنام نبى و ولى گفته‌ام * گهرهاى معنى بسى سفته‌ام

گرم گشت تيره بر شاه گنج * بعقبى شد آباد گنجم برنج

به نزد خداوند جان‌آفرين * بسى برده‌ام زين جهان آفرين

شفيعم محمد امامم على است * بر هر دو جانم وفى و ملى است

مگر دوست دارى تو آل رسول * كه دينت فتد بر محمد قبول

نيايش بود گفت من ياد گير * بدار البقاء قصر آباد گير

چه آباد دارم بعقبى سراى * چه خواهم ز دنياى مردم رباى

خدايا توئى ياور و دستگير * ببخشاى تقصير اين مرد پير

روان كن مرا در مقام صفى * فرود آر در حضرت مصطفى