رياض السياحة ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٠

اصح روايات در احوال فردوسى

چو عيسى من آن مردگان را تمام * سراسر همه زنده كردم بنام

يكى بندگى كردم اى شهريار * كه ماند ز تو در جهان يادگار

بناهاى آباد گردد خراب * ز باران و از تابش آفتاب

بنا كردم از نظم كاخى بلند * كه از باد و باران نيابد گزند

بدين نامه بر عمرها بگذرد * بخواند هر آن‌كس كه دارد خرد

نه زين گونه دادى تو بر من نويد * نه اين بودم از شاه گيتى اميد

بدانديش را روى نيكى مباد * سخنهاى نيكم به بد كرد ياد

بر پادشه پيكرم زشت كرد * فروزنده اخگر چه انگشت كرد

مرا گفت خسرو كه بوده است گيو * همان رستم و طوس و گودرز و نيو

مرا در جهان شهريارى نو است * بسى بندگانم چو كيخسرو است

چو سى سال بردم به شهنامه رنج * كه شاهم ببخشد به پاداش گنج

مرا زين جهان بىنيازى دهد * ميان يلان سرفرازى دهد

به پاداش چون گنج را درگشاد * به من جز بهاى فقاعى نداد

فقاعى نيرزيدم از گنج شاه * از آن من فقاعى خريدم به راه

چه ديهيم دارش نبد در نژاد * ز ديهيم داران نياورد ياد

گرش نسبتى بودى از باستان * به انديشه كردى در اين داستان

بگفتى كه من در نهاد سخن * بدادستم از طبع داد سخن

جهاندار گر نيستى تنگدست * مرا بر سر گاه بودى نشست

به دانش نبد شاهرا دستگاه * و گرنه مرا برنشاندى به گاه

اگر شاهرا شاه بودى پدر * مرا بر نهادى بسر تاج زر

و گر مادر شاه بانو بدى * مرا سيم و زر تا به زانو بدى

چو اندر تبارش بزرگى نبود * نياراست نام بزرگى شنود

ز بداصل چشم بهى داشتن * بود خاك در ديده انباشتن

پرستارزاده نيايد به كار * اگر چند دارد پدر شهريار