رياض السياحة ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٣

مولانا نور الدين عبد الرحمن متخلص به جامى

همه اهل مسجد و صومعه پى ورد صبح و دعاى شام * من و ذكر طرهء طلعت تو من الغداة الى العشاء

چه جفا كه جامى خسته دل ز جدائى تو نه مىكشد * قدم از طريق وفا بكش سوى عاشقان بلا گشا

قطعه

والى مصر ولايت ذو النون * آن باسرار حقيقت مشحون

گفت در كعبه مجاور بودم * در حرم حاضر و ناظر بودم

ناگه آشفته جوانى ديدم * چه جوان سوخته جانى ديدم

لاغر زرد شده همچو هلال * كردم از وى ز سر مهر سؤال

كه مگر عاشقى اى شيفته مرد * كه بدين‌گونه شدى لاغر و زرد

گفت آرى به سرم شور كسى است * كه چو من عاشق و شيداش بسى است

گفتمش يار به تو نزديكست * يا چه شب روزت از او تاريكست

گفت در خانه اويم همه عمر * شمع كاشانهء اويم همه عمر

گفتمش يكدل و يكروست به تو * يا ستمكار و جفاجوست به تو

گفت هستيم بهم شام و سحر * بهم آميخته چون شير و شكر

گفتمش زرد شده بهر چه‌اى * سربه‌سر درد شده بهر چه‌اى

گفت رورو كه عجب بىخبرى * به كزين گونه سخن درگذرى

محنت قرب ز بعد افزونست * جگر از محنت قربم خونست

نيست در بعد جز اميد وصال * هست در قرب همه بيم زوال

رباعى

از شهر عدم آمده‌ام سوى وجود * افتاده غريبم بسوى كوى وجود

گفتى كه درين كوى چه دارى جامى * خواهم عدمى كه نشنوم بوى وجود

* * * مخفى نماند كه درين كتاب در هر فصل و باب ذكر شيعه و سنى شده و مىشود لهذا مناسب نمود كه بيان مذهب هر دو فرقه بىزياد و نقصان مذكور گردد و هركسى بر حقيقت مذهب هر دو فرقه مطلع شود .