رياض السياحة ( فارسى ) — الصفحة ٢١٣

با خويش آمدن عاشق بىهوش و روى آوردن به ثنا و شكر معشوق

گفت اى عنقاى حق جان را مطاف * شكر كه بازآمدى از كوه قاف

اى سرافيل قيامتگاه عشق * اى تو عشق عشق واى دلخواه عشق

اولين خلعت كه خواهى دادنم * گوش خواهم كه نهى بر روزنم

گرچه مىدانى به صفوت حال من * بنده‌پرور گوش كن اقوال من

صد هزاران بار اى صدر فريد * ز آرزوى گوش تو هوشم پريد

آن سميعى تو و اصغاى تو * وان تبسم‌هاى جان‌افزاى تو

آن نيوشيدن كم‌وبيش مرا * عشوهء جان بدانديش مرا

قلب‌هاى من كه آن معلوم تست * بس پذيرفتى تو چون نقد درست

بهر گستاخى تو شوخ غره‌اى * حلمها در پيش حلمت ذره‌اى

اولا بشنو كه چون ماندم بشست * اول آخر ز پيش من بجست

ثانيا بشنو تو اى صدر ودود * كه ترا جستم بسى ثانى نبود

ثالثا تا از تو بيرون رفته‌ام * گوئيا ثالث ثلاثه گفته‌ام

رابعا چون سوخت ما را مزرعه * من ندانم خامسه از رابعه

خامسا در هجرت اى صدر جهان * از حواس خمسه بودم در زيان

سادسا از شش جهت با روى تو * گوئيا باريد بر من غم دوتو

سابع از ثامن ندانم ضاله‌ام * خون همىگريد فلك از ناله‌ام

هر كجا يا بى تو خون بر خاكها * پى پرى باشد يقين از چشم ما

بانگ من رعد است و بانگ اين‌چنين * ز ابر خواهد تا ببارد بر زمين

من ميان گفت و گريه مىتنم * يا بگويم يا بگريم چون كنم

گر بگويم فوت مىگردد بكاء * ور بگريم چون كنم شكر و ثنا

مىفتد از ديده خون دل شها * بين چه افتاده است از ديده مرا

اين بگفت و گريه‌ور شد آن نحيف * كه بر او بگريست هم دون هم شريف

از دلش چندان برآمد هاىوهوى * حلقه كرد اهل بخارا گرد اوى