رياض السياحة ( فارسى ) — الصفحة ٢١١

نواختن معشوق عاشق بىهوش را تا به هوش بازآمد

چون كراهت رفت آن خود مرگ نيست * صورت مرگست و نقلان كرد نيست

چون كراهت رفت مردن نفع شد * پس درست آمد كه مردن رفع شد

دوست حق است آن‌كسى كش گفت او * كه توئى آن من و من آن تو

گوش دار اكنون كه عاشق مىرسد * بسته عشق او را بحبل من مسد

چون بديد او چهرهء صدر جهان * گوئيا پريدش از تن مرغ جان

همچه چوب خشك افتاد آن تنش * سرد شد از فرق سر تا ناخنش

هر چه كردند از بخور و از گلاب * مىنجنبيد و نيامد در خطاب

شاه چون ديد آن مزعفر روى او * پس فرود آمد ز مركب سوى او

گفت عاشق دوست مىجويد بتفت * چونكه معشوق آمد آن عاشق برفت

عاشق حقى و حق آنست كو * چون بيايد نبود از تو تار مو

صد چه توفانى است پيش آن نظر * عاشقى بر نفى خود خواجه مگر

سايه‌اى و عاشقى بر آفتاب * شمس آيد سايه را گردد شتاب

همچه زور پشه پيش تند باد * چون بود و اللّه اعلم بالسداد

مىكشيد از بيهشىاش در ميان * اندك‌اندك از كرم صدر جهان

بانگ زد در گوش او شه كاى گدا * زر نثار آوردمت دامن گشا

جان تو كاندر فراقم مىطپيد * چونكه زنهارش رسيدم چون رميد

اى بديده در فراقم گرم و سرد * با خود آى از بيخودى و بازگرد

مرغ خانه اشترى را بىخرد * رسم مهمانش به خانه مىبرد

چون به خانه مرغ اشتر پا نهاد * خانه ويران گشت و سقف اندر فتاد

خانه مرغ است عقل و هوش ما * هوش صالح طالب ناقه خدا

ناقه چون سر كرد در آب و گلش * نى گل آنجا ماند نى جان و دلش

كرد فضل عشق انسان را فضول * زين فزون‌جوئى ظلوم است و جهول

جاهل است و اندرين مشكل شكار * مىكشد خرگوش شيرى در كنار