رياض السياحة ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٢

لاابالى گفتن عاشق ناصح عاذل را از سر عشق

هر موكل را موكل مختفى است * ورنه او دربند سگ‌طبعى ز چيست

خشم شاه عشق بر جانش نشست * بر عوانى و سيه‌روئيش بست

مىزند او را كه هين او را بزن * زان عوانان نهان افغان من

هر كه بينى در زيانى مىرود * گرچه تنها با عوانى مىرود

گر از او واقف بدى افغان زدى * پيش آن سلطان سلطانان شدى

ريختى بر سر به پيش شاه خاك * تا امان ديدى ز ديو سهمناك

مير ديدى خويش را اى كم ز مور * زان نديدى آن موكل را تو كور

غره گشتى زين دروغين پروبال * پروبالى كو كشد اندر و بال

پر سبك دارد ره بالا كند * چو گل آلو شد گرانيها كند

جهد كن پر را گل‌آلوده مكن * ليك گوشت كر شد و پندم كهن

لاابالى گفتن عاشق ناصح عاذل را از سر عشق

لاابالى گفتن عاشق ناصح عاذل را از سر عشق

گفت اى ناصح خمش كن چند پند * پند كم ده زانكه بس سختست بند

سختر بند منست از پند تو * عشق را نشناخت دانشمند تو

آن طرف كه عشق مىافزود درد * بو حنيف و شافعى درسى نكرد

تو مكن تهديد از كشتن كه من * تشنهء زارم به خون خويشتن

عاشقان را هر زمانى مردنيست * مردن عشاق خود يك نوع نيست

او دو صد جان دارد از نور هدى * وان دو صد را مىكند هر دم فدا

هر يكى جان را ستاند ده بها * از نبى خوان عشرة امثالها

گر بريزد خون من آن دوست رو * پايكوبان جان برافشانم بر او

آزمودم مرگ من در زندگى است * چون رهم زين زندگى پايندگيست

اقتلونى اقتلونى يا ثقات * ان فى قتلى حياتا فى حيات

يا منير الخد يا روح البقا * اجتذب روحى و جدلى باللقا

لى حبيب حبه يشوى الحشا * لو يشا يمشى على عينى مشا

پارسى گو گرچه تازى خوش‌تر است * عشق را خود صد زبان ديگر است