رياض السياحة ( فارسى ) — الصفحة ١٩٨

مولانا جلال الدين محمد بن بهاء الدين محمد بن حسين

سجده بردند نزد او ملكوت * زانكه بد نور خالق يكتا

شيث در خم بديد نور على * گشت واقف ز عالم اعلا

نوح از او يافت آنچه مىطلبيد * تا رساندش به منزل عليا

يافت طوفان غيرت اندر دهر * نوح ناجى كه رسته شد ز بلا

كرد ذكرش خليل با خلت * تا كه شد نار لاله حمرا

جمله نسرين و سنبل و گل شد * نار نمرود بر خليل خدا

ياد او كرد يوسف اندر چاه * تا گرفتش سرير مصر آرا

به سكه ناليد پيش او يعقوب * بوى يوسف شنيد و شد بينا

نور او ديد موسى عمران * گشت واله در او شب يلدا

گفت يا رب مرا نشانى ده * گفت دادم ترا يد و بيضا

لطف او بود همدم مريم * گشت عيسى از آن سبب پيدا

سر او ديد سيد كونين * در شب قرب در مقام دنا

از على مىشنيد نطق على * بعلى جز على نبد آنجا

علم جاويد شد برش روشن * كرد تحقيق سر ما اوحى

گفت با امتان ز راه يقين * كه على هست رهنماى شما

صادقان جمله رو به او دارند * كو امير است و هادى و مولا

اول و آخر او بود در دين * ظاهر و باطن او بود به خدا

تا بدانى تو رمز اين معنى * تا رسى در ولايت و الا

تا شود روشنت كه عالى او است * با من اى خواجه كم كنى غوغا

در شريعت در مدينه علم * در حقيقت امير هر دو سرا

ره روان طالبند و او مطلوب * ناطقان صامتند و او گويا

ما همه ذره‌ايم و او خورشيد * ما همه قطره‌ايم و او دريا

شمس دين چون تو عاشقى در عشق * جان فدا كن ز بهر مولانا

تا شود جانت و اصل جانان * تا كه باشى بعشق راه نما