رياض السياحة ( فارسى ) — الصفحة ١٩٧

مولانا جلال الدين محمد بن بهاء الدين محمد بن حسين

الدين چلبى كه از خلفاى مولانا و سردفتر اهل وفاست فرموده و ديوان غزلياتش بين الجمهور مشهور و كتاب فيه ما فيه در السنة و افواه فقرا مذكور است . وفات آن حضرت فى شهور سنه ششصد و هفتاد و دو بوده و مزار كثيرالانوارش در ولايت قونيه در غايت اشتهار و مطاف طوايف اهل روزگار است رحمة اللّه عليه . از مولانا فرزند ذكور بجز بهاء الدين ولد نمانده احوال اولاد مولانا در ذكر شهر قونيه از مساعدت بخت مأمولست .

از ديوان و مثنوى آن بزرگوار اين اشعار نوشته شد

قصيده :

آفتاب وجود اهل صفا * وان امام مبين ولى خدا

آن امامى كه قائم است به او * هم زمين و زمان و ارض سما

ذات او هست واجب العظمة * او منزه ز كفر و شرك و ريا

عالم وحدتست مسكن او * او برون از صفات ما و شما

اوست جان حقيقت انسان * جمله فانى و جان بود بر جا

جنبش او بود ز حى قديم * گردش او بود بگرد بقا

هست باقى چه ذات خالق حى « 1 » * دان صفاتش على عالى را

نيست خالى صفات حق از ذات * هست ممسوس او بذات خدا

اوست آن كنز مخفى لاهوت * كه ز حق او به حق شده پيدا

نقد آن گنج علم بىپايان * هست مقصود آن على علا

حكمت او جز او نداند كس * كو حكيم است و عالم الاشياء

اول او بود بلا اول * آخر او بود بلا اخرى

ناصر انبيا است او الحق * اوليا راست ديده بينا

او به حق حاضر است در كونين * تو يقين دان كه اوست روز جزا

او به حق است و حق از او ظاهر * او به حق است جاودان حقا

لمعهء نور روى او كرده * آفتاب از ضياء خود پيدا

بود از نور او دل آدم * ز آن شده تاج مظهر اسماء

مطلع گشته است بر همه شىء * آدم از علم آن امام تقى

( 1 ) - نسخه : ذات خالق و خلق