رياض السياحة ( فارسى ) — الصفحة ١٩١

ابراهيم ادهم بلخى

آن سمّى حضرت پاك خليل * وافى عهد خداوند جليل

پور ادهم آن شه اهل يقين * رهنماى رهروان اهل دين

چون بت هستى نفس خود شكست * از هواى سلطنت برداشت دست

كوكب دولت چو ديد از آفلين * لا احب الآفلينش شد مبين

ترك كرد آن ملك و مال بو مراد * همچو وحشى در بيابان رو نهاد

روزى آن سلطان اقليم شهود * مست جام عشق خلاق ودود

با دلى اندر تجلى رشگ طور * پاى تا سر غرق انوار حضور

بر لب بحرى برى از ياد خلق * بود خوش بنشسته و مىدوخت دلق

در رسيد از راه امير كردگار * كوبدى پروردهء آن شهريار

ديد درويشى بساحل يك تنه * با سرى پرشور و پاى برهنه

با دلى دريا صفت از موج نور * وز محبت همچو دريا پر ز شور

شسته دست و دل زياد ما سوى * بينوا از ياد حقش صد نوا

جانب سلطان به شوكت اسب تاخت * بندگى بنمود چون شه را شناخت

از برون بس خدمت بسيار كرد * وز درون مر شيخ را انكار كرد

كى دريغ آن گنج و تاج و سرورى * كاين چنين سلطان شد از آنها برى

پيش ازين آن ملك و عز و سلطنت * حاليا اين ذل و فقر و مسكنت

شيخ كش دل غرق نور اللّه بود * از گمان بدگمان آگاه بود

در زمان افكند آن قطب زمان * سوزن از كف سوى بحر بيكران

كرد آنگه سوزن خود را طلب * تا امير آگه شود از فيض رب

صد هزاران ماهى آنجا شد عيان * هر يكى را سوزن زر بر دهان

ماهيان را گفت سوزنها بريد * سوزن خود خواهم آن را آوريد

من پرستار حقم نه زرپرست * حق‌پرست از قيد غير حق برست

سوزنش آورد ماهى اى شگفت * سوى ساحل از دهانش برگرفت

وان اميرش گفت با شرمندگى * سلطنت اين است بد آن بندگى