رياض السياحة ( فارسى ) — الصفحة ١٢٧

حكيم خاقانى

گه‌گه به زبان اشك آواز ده ايوان را * تا بو كه به گوش دل پاسخ شنوى ز ايوان

دندانه هر قصرى پندى دهدت نونو * پند از سر دندانه بشنو ز بن دندان

گويد كه تو آن خاكى ما خاك توئيم اكنون * گامى دو سه بر ما نه اشكى دو سه هم بفشان

از نوحه جغد الحق مائيم به درد سر * از ديده گلابى كن درد سر ما بنشان

آرى چه عجب دارى كاندر چمن دنيا * جغد است پى بلبل نوحه است پى الحان

ما بارگه داديم اين رفت ستم بر ما * بر قصر ستمكاران گوئى چه رسد خذلان

گوئى كه نگون كرده است ايوان فلك و شرا * حكم فلك گردون يا حكم فلك گردان

بر ديدهء من خندى كاينجا ز چه مىگريى * خندند بر آن ديده كاينجا نشود گريان

نى زال مداين كم از پيره‌زن كوفه * نى حجرهء تنگ اين كمتر ز تنور آن

دانى چه مداين را با كوفه برابر نه * از سينه تنورى كن و از ديده طلب طوفان

اين هست همان ايوان كز نقش رخ مردم * خاك در او بودى ديوار نگارستان

اين هست همان درگه كور از شهان بودى * ديلم ملك بابل هندو شه تركستان

اين هست همان صفه كز هيبت او بردى * بر شير فلك حمله شير شه شادروان

پندار همان عهد است از ديدهء فكرت بين * در سلسلهء درگه در كوكبهء ميدان

از اسب پياده شو بر خاك زمين رخ نه * زير پى پيلش بين شه مات شده نعمان

نى نى كه چو نعمان بين پيل‌افكن شاهان را * پيلان شب و روزش گشته ز پى دوران

اى بس شه پيل‌افكن كافكند بشه پيلى * شطرنجى و تقديرش در مات گه فرمان

مستست زمين زيراك خورده است بجاى مى * در كاسه سر هرمز خون دل نوشروان

بس پند كه بد آنگه بر تاج سرش پيدا * صد پند نوشت اكنون در مغز سرش پنهان

كسرى و ترنج او پرويز و به زرين * بر باد شده يكسر با خاك شده يكسان

پرويز بهر خوانى زرين تره آوردى * كردى ز بساط زر زرين تره را بستان

پرويز كنون گم شد از گمشده كمتر گو * زرين تره كو بر خوان ؟ رو كم تر بر خوان

گفتى كه كجا رفتند آن تاجوران اينك * ز ايشان شكم خاكست آبستن جاويدان

بس دير همىزايد آبستن خاك آرى * دشوار بود زادن نطفه شدنست آسان