رياض السياحة ( فارسى ) — الصفحة ١٠٤

گفتار در اعتقاد جبريان

هر كه اظهار قدرت و ارادت نموده او نموده آرى ما رَمَيْتَ إِذْ رَمَيْتَ وَ لكِنَّ اللَّهَ رَمى

گر بپرانيم تير آن نى ز ماست * ما كمان و تيراندازش خداست .

بهر كسى هر چه رسد از او بود قُلْ كُلٌّ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ

شعر :

باد ما و بود ما از داد اوست * هستى ما جمله از ايجاد اوست

ما همه شيران ولى شير علم * حمله‌مان از باد باشد دم‌به‌دم

اجناس قوت و قدرت مختص ذات كامل الصفات حضرت إله است لا حول و لا قوة الا بالله

شعر :

پيش امرش جمله خلق بارگه * عاجزان چون نيش سوزن كارگه

گاه نقش ديو و گه آدم كند * گاه نقش شادى و گه غم كند

ساعتى كافر كند صديق را * ساعتى زاهد كند زنديق را

او به صنعت آزر است و من صنم * من شوم آن آلتى كو سازدم

گر مرا شيطان كند سركش شوم * ور مرا سوزان كند آتش شوم

ور مرا شكر كند شيرين شوم * ور مرا حنظل كند پركين شوم

گر مرا باران كند خرمن دهم * ور مرا ناوك كند در تن جهم

گر مرا يارى كند مهر افكنم * ور مرا مارى كند زهر افكنم

من چو كلكم در ميان اصبعين * نيستم در صف طاعت بين بين

پيش چوگانهاى حكم كن فكان * مىدويم اندر مكان و لا مكان

ما كه‌ايم اندر جهان پيچ‌پيچ * چون الف كان خود ندارد هيچ‌هيچ

يكى تاج اصطفا بر سر مسجود افلاكيان گرديد و ديگرى قباى لعنت در بر مردود ازلش گردانيد

نظم :

يكى از معصيت نور و صفا ديد * چه توبه كرد نور اصطفا ديد

يكى هفتصد هزاران‌ساله طاعت * بجا آورده كرده طوق لعنت

يكى بر سرير وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعالَمِينَ نشسته

بيت :

يكى را كرده است شيرين و طناز * كه شيرينى تو شيرين ناز كن ناز