رياض السياحة ( فارسى ) — الصفحة ٩٢

مولانا محمود شبسترى

چه خواجه قصه آخر زمان كرد * به چندين جا از اين معنى بيان كرد

ببين اكنون كه كور و كر شبان شد * علوم دين همه بر آسمان شد

نمانده در ميانه رفق و آزرم * نمىدارد كسى از جاهلى شرم

همه احوال عالم باژگونست * اگر تو عاقلى بنگر كه چونست

مرا در دل همىآيد از اين كار * به بندم در ميان خلق زنار

دگرباره رسيد الهام از حق * كه بر حكمت مگير از ابلهى دق

اگر كناس نبود در ممالك * همه خلق اوفتند اندر مهالك

بود جنسيت آخر علت ضم * چنين آمد جهان و اللّه اعلم

ولى از صحبت نااهل بگريز * عبادت خواهى از عادت بپرهيز

هر آن‌كس كو بمرد و چون ملك شد * چه روح اللّه بر چهارم فلك شد

ببحر نيستى هر كو فروشد * فلا انساب نقد وقت او شد

هر آن نسبت كه پيدا شد ز شهوت * ندارد حاصلى جز كبر و نخوت

چه شهوت در ميانه كارگر شد * يكى مادر شد و ديگر پدر شد

نمىگويم كه مادر يا پدر كيست * كه با ايشان به حرمت بايدت زيست

نهاده ناقصى را نام خواهر * حسودى را لقب كرده برادر

عدوى خويش را فرزند خوانى * ز خود بيگانه خويشاوند خوانى

مرا بارى بگو تا خال و عم چيست * در ايشان حاصلى جز درد و غم چيست

رفيقانى كه با تو در طريقند * پى هزل اى برادر هم رفيقند

به مردى وارهان خود را چو مردان * و ليكن حق كس ضايع مگردان

ز شرع ار يك دقيقه ماند مهمل * شوى در هر دو كون از دين معطل

حقوق شرع را زنهار مگذار * و ليكن خويشتن را هم نگهدار

به باطن نفس ما چون هست كافر * مشو راضى بدين اسلام ظاهر

ز نو هر لحظه ايمان تازه گردان * مسلمان شو مسلمان شو مسلمان