رياض السياحة ( فارسى ) — الصفحة ٩١

مولانا محمود شبسترى

خرد را نيست تاب نور آن روى * برو از بهر او چشم دگر جوى

دو چشم فلسفى چون هست احول * ز وحدت ديدن او باشد معطل

ز نابينائى آمد راه تشبيه * ز يك چشمى است ادراكات تنزيه

تناسخ ز آن سبب شد كفر و باطل * كه آن از تنك چشمى گشت حاصل

چه آنكه بىنصيب از هر كمال است * كسى كو را طريق اعتزالست

كلامى كو ندارد ذوق توحيد * به تاريكى در است از عين تقليد

رمد دارد دو چشم اهل ظاهر * كه از ظاهر نه بيند جز مظاهر

از او هر چه بگفتند از كم‌وبيش * نشانى داده‌اند از منزل خويش

منزه ذاتش از چند و چه و چون * تعالى شانه عما يقولون

نظر كردم بديدم اصل هر كار * نشان وحدت آمد عقد زنار

ميان بربند چون مردان به مردى * درآ در زمرهء اوفوا بعهدى

به رخش علم و چوگان عبادت * ز ميدان در ربا گوى سعادت

تو را از بهر اين كار آفريدند * اگرچه خلق بسيار آفريدند

رها كن ترهات و شطح و طامات * خيال خلوت و نور و كرامات

كرامات تو اندر حق‌پرستى است * جز اين كبر و ريا و عجب و هستى است

كرامات تو گر در خودنمائى است * تو فرعونى و اين دعوى خدائى است

كسى را هست با حق آشنائى * نيايد هرگز از وى خودنمائى

همه روى تو با خلق است زنهار * مكن خود را در اين علت گرفتار

چه با عامه نشينى مسخ گردى * چه جاى مسخ يكره فسخ گردى

مبادا هيچ با عامت سروكار * كه از فطرت شوى ناگه نگونسار

تلف كردى بهر زه نازنين عمر * نگوئى در چه كار است اين‌چنين عمر

فتاده سرورى اكنون بجهال * از اين گشتند مردم جمله بدحال

نگر دجال اعور تا چگونه * فرستاده است در عالم نمونه

نمونه باز بين اى مرد حساس * خر او را دان كه نامش هست جساس

خر او را بين همه در شكر آن خر * شده از جهل پيش‌آهنگ آن خر